YOUR DENTAL BLOG

Γιατί η οδοντιατρική γνώση χαρίζεται απλόχερα!



Παρά το γεγονός πως ο σύγχρονος τρόπος ζωής χαρακτηρίζεται από μια έντονη ψυχική και σωματική καταπόνηση, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας επιλέγουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, είτε συστηματικά είτε περιστασιακά. Κατά την διάρκεια ωστόσο αυτών των αθλητικών δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα σε εκείνες που εμπεριέχουν σωματική επαφή, αυξάνεται και ο κίνδυνος ενός τραυματισμού του στοματογναθικού συστήματος.

Αναμφίβολα οι επιπτώσεις στην ποιοτική καθημερινή ζωή ενός ατόμου λόγω ενός τραυματισμού στην περιοχή του προσώπου δεν θεωρούνται μόνο σωματικές αλλά λαμβάνουν κοινωνικές και ψυχολογικές προεκτάσεις. Οι τραυματισμοί στην ευρύτερη περιοχή του προσώπου αποτελούν το 5% του συνόλου των τραυματισμών του σώματός μας και μπορούν να έχουν την μορφή οδοντικών καταγμάτων, νεκρώσεων, εκγομφώσεων, μετατοπίσεων των δοντιών, εμβυθίσεων των προσθίων δοντιών, μεταγενέστερων ριζικών απορροφήσεων καθώς και κακώσεων των κροταφογναθικών διαρθρώσεων (ΚΓΔ) και των γνάθων.

Κομβικής σημασίας επομένως χαρακτηρίζεται η έγκαιρη και έγκυρη πληροφόρηση των αθλητών, γονέων μικρών αθλούμενων παιδιών και αθλητικών φορέων από την οδοντιατρική κοινότητα η οποία θα επικεντρώνεται στην ορθή πρόληψη των τραυματισμών και την ανάγκη λήψης εξειδικευμένων μέτρων προστασίας όπως είναι η δημιουργία ενός αθλητικού νάρθηκα.

Τι ειναι οι αθλητικοί στοματικοί νάρθηκες;

Σύμφωνα πάντα με την επίσημη ορολογία, αθλητικός νάρθηκας μπορεί να θεωρηθεί κάθε ενδοστοματικό, κινητό μηχάνημα, κατασκευασμένο από ελαστικό υλικό με αντοχή στην παραμόρφωση, η χρήση του οποίου συμβάλλει στον περιορισμό των οδοντικών τραυματισμών, των ΚΓΔ, των οστών των δύο γνάθων και των αντίστοιχων ιστών. Παράλληλα, ο αθλητικός νάρθηκας αμβλύνει τις εξασκούμενες δυνάμεις κατά την στιγμή του ατυχήματος τόσο στην κάτω γνάθο και τις αρθρώσεις όσο και σε όλο το κρανίο με αποτέλεσμα την σημαντική μείωση των κακώσεων σε σκληρούς και μαλακούς ιστούς όπως και στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Με βάση την Αμερικανική Εταιρεία Δοκιμασίας Υλικών (ASTM), οι αθλητικοί στοματικοί νάρθηκες διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

– Προκατασκευασμένοι νάρθηκες (Stock Type)
– Μερικώς προσαρμοζόμενοι νάρθηκες (Boil and bite/mouth-formed)
– Εξατομικευμένοι νάρθηκες (Custom made)

Οι δύο πρώτοι τύποι αθλητικών στοματικών ναρθήκων, επονομαζόμενοι και ως ”νάρθηκες του εμπορίου”,εξαιτίας της σημαντικά χαμηλής προστασίας, του όγκου τους καθώς και της δύσκολης εφαρμογής στα ανατομικά χαρακτηριστικά της κάθε στοματικής κοιλότητας, δεν συνηθίζονται πλέον στην αγορά και την σύγχρονη καθημερινή οδοντιατρική πράξη.

Αντιθέτως, οι εξατομικευμένοι αθλητικοί νάρθηκες κατασκευάζονται από πολυμερές υλικό στο οδοντοτεχνικό εργαστήριο μετά την λεπτομερή αποτύπωση των δοντιών στον οδοντιατρείο. Παρουσιάζουν εξαιρετική συγκράτηση στο στόμα, ελαστικότητα, αντοχή στην απόσχιση, απορρόφηση του μεγαλύτερου ποσοστού της ενέργειας που παράγεται κατά την κρούση-ατύχημα και κυρίως μια υψηλού βαθμού αποδοχή από τον αθλητή, όντας άοσμοι και με ουδέτερη γεύση, προσφέροντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ομιλίας, αναπνοής και κατάποσης.

Μάλιστα, για την αρτιότερη εφαρμογή του εξατομικευμένου αθλητικού στοματικού νάρθηκα, λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες του αθλητή (μικτή οδοντοφυΐα, ορθοδοντική θεραπεία), της φύσης του αθλήματος καθώς και αισθητικές επιθυμίες (όπως το χρώμα του νάρθηκα, συγκεκριμένα σχέδια πάνω στον νάρθηκα κ.τ.λ.). Για την μέγιστη δυνατή προστασία, ο νάρθηκας θα πρέπει να καλύπτει και τον δεύτερο μόνιμο γομφίο της αντίστοιχης γνάθου.

Διαδικασία κατασκευής εξατομικευμένου αθλητικού στοματικού νάρθηκα

Για την δημιουργία ενός νάρθηκα, θα χρειαστούν κατά κύριο λόγο δύο επισκέψεις στο οδοντιατρείο.

Κατά το πρώτο ραντεβού, ο οδοντίατρος θα εστιάσει στο ιατρικό ιστορικό του αθλητή με πληροφορίες για τυχόντα προηγούμενα τραύματα ή διάσεισης, θα ελέγξει λεπτομερώς την στοματική κοιλότητα του, θα αναλύσει στην συγκλεισιακή σχέση και θα εξετάσει (αν υπάρχουν) τους ορθοδοντικούς ή προσθετικούς μηχανισμούς των δοντιών. Παράλληλα, θα ενημερωθεί για την φύση του αθλήματος, το είδος προπόνησης (ένταση, σωματική επαφή, συχνότητα) και τέλος θα προχωρήσει στην λήψη αποτυπωμάτων των δοντιών.

Κατά το δεύτερο ραντεβού, θα γίνει η προσαρμογή του εξατομικευμένου νάρθηκα στο στόμα, θα δοθούν οδηγίες για την ορθή χρήση του από τον αθλητή καθώς και πληροφορίες από τον οδοντίατρο για την καθημερινή καθαριότητα του νάρθηκα και την αποθήκευσή του. Αν ακολουθήσει ο αθλητής τις οδηγίες του οδοντιάτρου και πάντα με τον συχνό συστηματικό έλεγχο που πρέπει να γίνεται, ένας νάρθηκας είναι εφικτό να χρησιμοποιηθεί για αρκετές “σεζόν”!



Οι φρονιμίτες (Wisdom Tooth) αποτελούν ουσιαστικά τον τρίτο γομφίο κάθε οδοντοστοιχίας και το τελευταίο χρονικά μόνιμο δόντι που αποκτά ο άνθρωπος. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μόνιμα δόντια που ανατέλλουν σε σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ τους, ο φρονιμίτης εμφανίζεται σχετικά αργά, συνήθως από το 17ο έτος της ηλικάς ως και το 25ο έτος. Η καθυστερημένη αυτή φυσιολογική απόκτηση του τρίτου γομφίου και η έλλειψη ελεύθερου χώρου πίσω από τον δεύτερο γομφίο τόσο στην άνω όσο και στην κάτω γνάθο συνδεόνται με μια σειρά από κλινικά ζητήματα.
Χαρακτηρίζεται ως ένα δόντι δίχως σταθερή μυλική μορφολογία, συνήθως με 2-3 ρίζες οι οποίες σε μέγεθος είναι μικρότερες σε σχέση με τους υπόλοιπους γομφίους. Δεν είναι λίγες οι φορές βέβαια που μπορεί να παρατηρηθεί η απουσία σχηματισμού ενός ή περισσοτέρων εκ των τεσσάρων φρονιμιτών λόγω γενετικών παραμέτρων.

Προβλήματα που προκαλούν οι φρονιμίτες
Καθώς οι φρονιμίτες δεν εμφανίζονται ταυτόχρονα με τα υπόλοιπα μόνιμα δόντια, η ανατολή τους έρχεται αντιμέτωπη τόσο με την έλλειψη διαθέσιμου χώρου στον φραγμό όσο και με την δυσκολία να διαπεράσουν τα παχύτερα σε αυτή την ηλικία ούλα. Επομένως, από τα πρώτα συμπτώματα εμφάνισης των φρονιμιτών είναι ο έντονος πονόδοντος συνοδευόμενος αρκετές φορές από οίδημα και πόνο στην περιοχή της αντίστοιχης παρειάς, δυσκολία μάσησης και τρισμό (περιορισμός ανοίγματος του στόματος). Η διάρκεια αυτών των ενοχλήσεων μπορεί να διαρκέσει 10-15 ημέρες.

Αρκετές φορές, όπως προαναφέραμε λόγω έλλειψης διαθέσιμου χώρου, οι φρονιμίτες δεν καταφέρνουν να ανατείλουν πλήρως ή μπορούν να παραμείνουν εγκλωβισμένοι μέσα στο οστό της γνάθου, κάτω από το επίπεδο των ούλων. Οι φρονιμίτες αυτοί χαρακτηρίζονται ως ημιέγκλειστοι ή έγκλειστοι αντίστοιχα. Ο εγκλεισμός αυτός μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από βλάβες που ενδιαφέρουν τόσο τα παρακείμενα δόντια, δηλαδή τους δεύτερους γομφίους, τους μαλακούς ιστούς με την εμφάνιση φλεγμονής των ούλων όσο και την κροταφογναθική άρθρωση.

Με την παραμονή του φρονιμίτη εντός του οστού της γνάθου, υπάρχει ο κίνδυνος της συνεχούς επαφής του με τις ρίζες του παρακείμενου δοντιού με αποτέλεσμα την αλλοίωση τους και μακροπρόθεσμα την εμφάνιση προβλημάτων και σε αυτό. Από την άλλη πλευρά, κατά την προσπάθεια ανατολής του φρονιμίτη με πλάγιο προσανατολισμό, μπορεί να προκληθεί μετακίνηση των υπόλοιπων δοντιών, με αποτέλεσμα την αλλοίωση της ορθής σύγκλεισης, την εμφάνιση συνωστισμών και την απαίτηση μιας ορθοδοντικής θεραπείας. Υποχρεωτική επομένως είναι η έγκαιρη εξακρίβωση της θέσης του φρονιμίτη με την ακτινογραφική εξέταση και η διαπίστωση αν ο εν λόγω φρονιμίτης αποτελεί απειλή ή μη για τα υπόλοιπα δόντια.

Εάν οι φρονιμίτες καταφέρουν και βρουν κάποια διέξοδο και εν τέλει να ανατείλλουν πλήρως παρά την σχετική έλλειψη χώρου στην γνάθο, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο η απουσία ευθυγράμμισης του άξονα τους με τα υπόλοιπα δόντια. Αποτέλεσμα της προεξοχής της μύλης των φρονιμιτών προς τα έξω ή προς τα μέσα είναι ο τραυματισμός των μαλακών ιστών της παρειάς (μάγουλο) και της γλώσσας. Η πιο διαδεδομένη φλεγμονή ωστόσο στην περίπτωση των φρονιμιτών δεν είναι άλλη από την Περιστεφανίτιδα (Pericoronitis) που εμφανίζεται κυρίως σε περιπτώσεις ημιεγκλείστων. Στην περίπτωση αυτή, ένα τμήμα της κλινικής μύλης του φρονιμίτη καλύπτεται από ένα λεπτό στρώμα ουλικού ιστού (ουλική καλύπτρα), κάτω από το οποίο μπορεί να εισχωρήσουν με σχετική ευκολία μικρόβια και ποικίλες τροφές προκαλώντας φλεγμονή. Η παρατεταμένη αυτή φλεγμονή σε συνδυασμό με την έλλειψη σωστής στοματικής υγιεινής στην περιοχή αυτή λόγω θέσης μέσα στο στόμα μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση λοίμωξης και αποστήματος γύρω από το εν λόγω δόντι με επίπονες συνέπειες.

Εξαιτίας της απομακρυσμένης ανατομικής θέσης των φρονιμιτών μέσα στο στόμα, όπως αναφέρθηκε είναι δύσκολος ο αποτελεσματικός καθαρισμός της περιοχής. Μάλιστα, όταν η ανατολή του δοντιού συνδυάζεται με πόνο, ο ασθενής αποφεύγει να βουρτσίζει την συγκεκριμένη περιοχή για την αποφυγή του ενώ δεν είναι λίγοι που εμφανίζουν αντανακλαστικά εμετού κατά το βούρτσισμα εκεί. Απόρροια είναι η εναπόθεση οδοντικής μικροβιακής πλάκας που δημιουργεί αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης περιοδοντικής νόσου και την ανάπτυξη τερηδόνας στους σκληρούς οδοντικούς ιστούς, τόσο στον ίδιο τον φρονιμίτη όσο και στα παρακείμενα, άθικτα μέχρι πρότινος, δόντια.

Όμοιας βαρύτητας σε σχέση με την επίδραση στους σκληρούς και μαλακούς ιστούς, είναι και η συμπτωματολογία στην περιοχή της Κροταφογναθικής Άρθρωσης και των οστών των γνάθων. Καθώς ένας φρονιμίτης ανατέλλει σε μη φυσιολογική θέση, παρεμβαίνει στην αρμονική κίνηση των υπόλοιπων δοντιών, με αποτέλεσμα κατά την μάσηση να ασκείται πίεση στην άρθρωση και τους μύες της γνάθου, συνοδευόμενη από κεφαλαλγίες και μυϊκούς σπασμούς. Τέλος, αν και με μικρές κλινικές πιθανότητες, συναντάται η εμφάνιση καταγμάτων των γνάθων εξαιτίας της ανατολής των φρονιμιτών. Το οπίσθιο μέρος της γνάθου χαρακτηρίζεται από μειωμένο πάχος οστού και η εμφάνιση των τρίτων γομφίων οδηγεί στην άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στην ευρύτερη περιοχή με συνέπεια ένα κάταγμα στην γνάθο, κίνδυνος ο οποίος αυξάνεται σημαντικά αν η ανατολή του δοντιού συνοδεύεται από περιοδοντικά προβλήματα, απόστήματα, κύστες που αποδυναμώνουν περαιτέρω την οστική δομή.

Αντιμετώπιση
Εξαιτίας της ποικιλομορφίας των φρονιμιτών όσον αφορά το σχήμα και την θέση ανατολής και των αρκετών κλινικών προβλημάτων με την φτωχή μακροχρόνια πρόγνωση, συστήνεται σχεδόν πάντα η εξαγωγή τους. Ωστόσο, αν οι τρίτοι γομφίοι έχουν αναπτυχθεί φυσιολογικά και η ανατολή τους δεν συνοδεύεται από προβλήματα, μπορούν να έχουν την ίδια λειτουργικότητα με οποιοδήποτε άλλο δόντι κατά την μάσηση. Μάλιστα, οι φρονιμίτες μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα χρήσιμοι στην Προσθετική και την Ορθοδοντική με την στήριξη μερικών οδοντοστοιχιών και την τοποθέτηση δακτυλίων ως στήριγμα των συρμάτων, αντίστοιχα.

Αναμφίβολα, λόγω της αυξημένης επικινδυνότητας για την εμφάνιση οδοντιατρικών επιπλοκών, η εξαγωγή των φρονιμιτών έστω και η προληπτική, είναι η άμεση θεραπευτική επιλογή όμως η συντηρητική αντιμετώπιση εν απουσία οποιασδήποτε παθολογικής αιτίας και η διατήρηση ενός ακόμη υγιούς δοντιού στον φραγμό πρέπει λα ληφθεί υπόψη!!



Οι προληπτικές εμφράξεις (Sealants) ή Καλύψεις Οπών-Σχισμών αποτελούν μια θεραπευτική μέθοδο που εφαρμόζουν οι οδοντίατροι κυρίως στα παιδιά για την προστασία των δοντιών ενάντια στις τερηδονικές βλάβες. Ουσιαστικά πρόκειται για την επικάλυψη της μασητικής επιφάνειας των οπισθίων δοντιών (προγομφίων και γομφίων) με ένα λεπτό στρώμα συνθετικού υλικού ούτως ώστε αυτή να μην είναι εκτεθιμένη άμεσα στην επίδραση των μικροβίων της οδοντικής πλάκας και των παραγόμενων οξέων.

Γιατί χρειαζόμαστε τα Sealants;

Όπως γνωρίζουμε, οι οριζόντιες-μασητικές επιφάνειες των οπισθίων δοντιών δεν είναι επίπεδες αλλά παρουσιάζουν μικρές οπές, «βαθουλώματα» και σχισμές στις οποίες πολύ εύκολα μπορούν να εισχωρήσουν υπολείμματα τροφών και να αναπτυχθούν μικρόβια. Επειδή οι τρίχες μιας συμβατικής οδοντόβουρτσας δεν είναι αρκετά λεπτές για να περάσουν και να καθαρίσουν σε βάθος αυτά τα σημεία, τα μικρόβια παραμένουν εκεί και μέσω των οξέων που παράγουν, οδηγούν στον τερηδονισμό του δοντιού. Η προληπτική έμφραξη αυτών των οπών και των σχισμών ωστόσο, εξομαλύνει την μασητική επιφάνεια, αποτρέπει την συσσώρευση οδοντικής μικροβιακής πλάκας και διευκολύνει την απομάκρυνση της με ένα ορθό βούρτσισμα των δοντιών.

Κατά κύριο λόγο, η εφαρμογή των προληπτικών αυτών εμφράξεων λαμβάνει χώρα κατά την παιδική ηλικία καθώς υπάρχει υψηλός κίνδυνος τερηδονισμού λόγω αυξημένης κατανάλωσης γλυκών και αδυναμίας επίτευξης ενός σωστού σχολαστικού βουρτσίσματος και υιοθέτησης συνηθειών για μια σωστή στοματική υγιεινή. Μάλιστα, οι μόνιμοι πρώτοι γομφίοι που ανατέλλουν στην ηλικία των έξι ετών αντιμετωπίζουν κίνδυνο τερηδονικής βλάβης εώς και 90% λόγω των παραγόντων που αναφέρθηκαν και εξαιτίας του γεγονότος πως αρκετοί γονείς συγχέουν τα μόνιμα με τα νεογιλά δόντια του παιδιού, θεωρώντας λανθασμένα πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα το εν λόγω δόντι αφού θα αντικατασταθεί. Συνίσταται η τοποθέτηση sealant στους μόνιμους πρώτους γομφίους αμέσως μόλις ανατείλουν πλήρως στην ηλικία των έξι ετών καθώς και στους δεύτερους μόνιμους γομφίους που ανατέλουν στην ηλικία των δώδεκα ετών περίπου.

Οι προληπτικές εμφράξεις δύναται να χρησιμοποιηθούν και σε ενήλικες, κυρίως στα άτομα με υψηλό κίνδυνο τερηδονισμού, σε περιπτώσεις ασθενών με χρόνια ξηροστομία, γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση και λήψης φαρμάκων που επηρεάζουν με βλαβερό τρόπο το σμάλτο του δοντιού.

Πως γίνεται η προληπτική αυτή έμφραξη;

Η κάλυψη οπών και σχισμών θεωρείται μια αρκετά απλή και ανώδυνη διαδικασία καθώς δεν απαιτείται τρόχισμα του δοντιού ούτε τοπική αναισθησία!
Ο οδοντίατρος καθαρίζει προσεκτικά και προετοιμάζει την μασητική επιφάνεια του δοντιού που πρόκειται να καλυφθεί ενώ στην συνέχεια τοποθετεί το εμφρακτικό υλικό (σύνθετη ρητίνη) πάνω στο δόντι ούτως ώστε αυτό να καλύψει όλες τις οπές και τις σχισμές της επιφάνειας. Η ρητίνη συγκολλάται απευθείας στον οδοντικό ιστό και πολυμερίζεται άμεσα μέσω μια συσκευής φωτοπολυμερισμού.

Τα sealants μπορούν να διατηρηθούν για πολλά χρόνια και για όσο διάστημα παραμένουν άθικτα στην μασητική επιφάνεια του δοντιού, είναι σε θέση να παρέχουν απόλυτη προστασία ενάντια στην μικροβιακή πλάκα.



Με τον όρο βρυγμό (ή βρουξισμό) ονομάζουμε την ακούσια και μη ελεγχόμενη κίνηση της κάτω γνάθου η οποία οδηγεί στην συνεχή πίεση και επαφή μεταξύ των δοντιών των δύο γνάθων και εκφράζεται από το σφίξιμο και το τρίξιμο των δοντιών. Αυτή η παραλειτουργική συνήθεια λαμβάνει χώρα τόσο ασυναίσθητα κατά την διάρκεια του ύπνου (νυχτερινός βρουξισμός) όσο και κατά την διάρκεια της ημέρας όταν ένα άτομο βρεθεί σε κατάσταση πίεσης και άγχους.

Αποτελεί ένα πρόβλημα που απασχολεί ένα αξιόλογο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού ανεξαρτήτως ηλικίας. Ωστόσο οι περισσότεροι ασθενείς δεν το αντιλαμβάνονται μέχρι την εκδήλωση των πρώτων βλαβών και την διάγνωση του οδοντιάτρου. Μάλιστα, παρατηρείται ότι οι ασθενείς με βρυγμό και ιδιαίτερα τα παιδιά εμφανίζουν παρεμφερείς συνήθειες όπως το δάγκωμα αντικειμένων (μολύβια, στυλό) ή ακόμα και των νυχιών τους.

Κατά το σφίξιμο των δοντιών, ο ασθενής δαγκώνει συνεχώς και με μεγάλη ένταση, με τα άνω και κάτω δόντια να βρίσκονται σε πίεση μεταξύ τους, κυρίως στην οπίσθια περιοχή. Αν και θεωρείται φυσιολογικό να σφίγγουμε περιστασιακά τα δόντια μας σε καθημερινές περιπτώσεις όπως οι στιγμές μυϊκής έντασης, εντούτοις το σφίξιμο αυτό χαρακτηρίζεται παθολογικό τόσο όταν γίνεται πλέον συνήθεια και λαμβάνει χώρα ακόμα και σε στιγμές χαλάρωσης όσο και όταν συμβαίνει κατά την διάρκεια του ύπνου, όπου η δύναμη τους σφιξίματος είναι αρκετά ισχυρότερη.

Οι επιπτώσεις του σφιξίματος των δοντιών με την ασκούμενη πίεση δεν είναι εμφανείς μόνο στα δόντια αλλά και στα οστά της γνάθου, το περιοδόντιο και τις μυϊκές ομάδες του προσώπου. Δεν είναι λίγες οι φορές που η εν λόγω κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στο λεγόμενο «Κροταφογναθικό Σύνδρομο», μια πάθηση των αρθρώσεων που συνδέουν την κάτω γνάθο με το κρανίο και εκδηλώνεται με μυϊκό άλγος, έντονους πόνους στο σαγόνι, τα δόντια και τα αυτία, συχνούς πονοκεφάλους και μούδιασμα στην περιοχή του προσώπου.

Κατά το τρίξιμο των δοντιών, ο ασθενής τρίβει με οριζόντιες κινήσεις τα δόντια της άνω γνάθου με αυτά της κάτω. Απόρροια του φαινομένου αυτού είναι η έντονη αποτριβή των δοντιών και η εκτεταμένη καταστροφή των μασητικών επιφανειών του σμάλτου, κυρίως στην πρόσθια περιοχή. Ομοίως με το σφίξιμο των δοντιών, το τρίξιμο είναι ιδιαίτερα καταστροφικό σε μόνιμη βάση, προκαλώντας δυνητικά και σημαντικές βλάβες σε άλλους ιστούς του στόματος.

Ποιές είναι οι αιτίες εμφάνισης του Βρυγμού;
Αν και οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους εμφανίζεται η υποσυνείδητη συνήθεια του βρυγμού δεν είναι πλήρως εξακριβωμένοι, η πλειοψηφία των ειδικών συνδέουν την εν λόγω πάθηση με το αυξημένο άγχος και την ψυχολογική πίεση.

Παράγοντες της σημερινής καθημερινότητας και των απαιτήσεων που αυτή επιβάλλει στους ενήλικες όπως η συναισθηματική πίεση, το αυξημένο άγχος, ο καταπιεσμένος θυμός όπως επίσης και μια προσωπικότητα με υπερδραστήριο και ανταγωνιστικό χαρακτήρα μπορούν να συνοδευτούν με την εκδήλωση σφιξίματος και τριξίματος των δοντιών. Από την άλλη πλευρά, ποικίλοι τραυματισμοί της κεφαλής ή της σιαγόνας, ορισμένες δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος όπως οι ασθένεις Huntington και Parkinson, καταχρήσεις αλκόολ και καφεϊνης και αρκετές παρενέργεις φαρμακευτικών σκευασμάτων είναι σε θέση να προκαλέσουν την εμφάνιση βρυγμού.

Αρκετά συνηθισμένη είναι η εμφάνιση βρυγμού και στα παιδία, ιδιαίτερα του νυχτερινού καθώς συνδέεται με την περίοδο ανάπτυξης των σιαγόνων και των οδόντων και οφείλεται είτε στην κακή συγκλεισιακή σχέση των δοντιών, νεογιλών και μόνιμων είτε ομοίως με τους ενήλικες σε στρεσογόνους καθημερινούς παράγοντες.

Ποια είναι τα βασικότερα συμπτώματα του Βρυγμού; 
Ανάλογα με την σοβαρότητα του προβλήματος του βρυγμού, τα συμπτώματα του σφιξίματος και τριξίματος των δοντιών μπορούν να κυμαίνονται από μικροενοχλήσεις μέχρι και καταστροφικές βλάβες της δομής των δοντιών. Σπουδαίο ρόλο φυσικά διαδραματίζει η έγκαιρη διάγνωση του φαινομένου, η πρόληψη και η αποφυγή περαιτέρω οδοντικών και λοιπών προβλημάτων.

Τα κυριότερα συμπτώματα του βρυγμού ως αποτέλεσμα του σφιξίματος και του τριξίματος των δοντιών μπορούν να χαρακτηριστούν τα κάτωθι:

1) Οδοντική φθορά – Αποτριβές
Το παρατεταμένο τρίξιμο των δοντιών οδηγεί σε αποτριβή της αδαμαντίνης και σταδιακή απώλεια οδοντικού ιστού από τις μασητικές επιφάνειες των δοντιών. Τα συνηθέστερα δόντια με αποτριβές είναι οι τομείς και οι κυνόδοντες, αν και σε προχωρημένες περιπτώσεις επηρεάζεται και η οπίσθια ζώνη. Βασικά κλινικά χαρακτηριστικά είναι η επίπεδη και λεία επιφάνεια της κοπτικής-μασητικής επιφάνειας όπως και η πλήρης ευθυγράμμιση των επιφανειών αυτών, με τα δόντια να μοιάζουν ότι βρίσκονται όλα στο ίδιο ύψος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η συνεχής απώλεια οδοντικής ουσίας λόγω φθοράς μειώνει αρκετά χιλιοστά το ύψος των δοντιών, με αποτέλεσμα να μειώνεται και η απόσταση μεταξύ των γνάθων, δίνοντας την εντύπωση ενός συρρικνωμένου, γερασμένου προσώπου. Εκτός από τις άμεσες μορφολογικές βλάβες όμως, οι αποτριβές αυτές κάνουν τα δόντια και πιο επιρρεπή στην προσβολή από τερηδόνα και την εκδήλωση πιθανών καταγμάτων.

2) Συχνά κατάγματα δοντιών ή/και σφραγισμάτων
Οι μεγάλες πιέσεις που δέχονται τα δόντια λόγω του εκτενούς σφιξίματος είναι πιθανό να οδηγήσουν στην εμφάνιση μικρορωγμών και καταγμάτων τα οποία αρκετές φορές μπορούν να επηρεάσουν την ζωτικότητα του οδοντικού πολφού ενώ σε υπάρχουσες παλιές αποκαταστάσεις, είναι αρκετά πιθανό το σενάριο του σπασίματος και της αποκόλλησης τους.

3) Υπερυαισθησία των δοντιών
Λόγω της αποκάλυψης και της έκθεσης της οδοντίνης ύστερα από την φθορά της αδαμαντίνης, παρατηρείται μια ευαισθησία πιο έντονη στα θερμικά ερεθίσματα όπως είναι το κρύο ή το ζεστό.

4) Κινητικότητα των δοντιών
Οι συνεχείς οριζόντιες παλινδρομικές κινήσεις του τριξίματος των δοντιών οδηγούν σταδιακά σε φθορά και απώλεια του οστού γύρω από τα δόντια, τα οποία χάνουν πλέον στην στήριξή τους.

5) Δάγκωμα γλώσσας και της εσωτερικής πλευράς της παρειάς (μάγουλο)
Αποτελεί ένα… σύνηθες ατύχημα κατά την τριβή των οδοντικών επιφανειών με τον ερεθισμό των μαλακών ιστών κατά μήκος των γομφίων να υποδεικνύει την εμφάνιση του νυχτερινού κυρίως βρυγμού.

6) Ενοχλητικοί ήχοι κατά τον ύπνο
Τόσο για τον ίδιο τον ασθενή που κοιμάται όσο και για τον περίγυρο του, ο ήχος του τριξίματος των δοντιών αποτελεί έναν ανατριχιαστικό θόρυβο και μια αρνητική εμπειρία. Όμως θεωρείται το πιο διαδεδομένο μέσο αναγνώρισης του προβλήματος και της επίσκεψης εν τέλει στο οδοντιατρείο!

Πως θεραπεύεται ο Βρυγμος; Τί είναι το «μασελάκι»;
Αδιαμφισβήτητα, η υπαιτιότητα της εμφάνισης του βρυγμού μπορεί να αναζητηθεί όχι τόσο στους κλάδους της οδοντιατρικής επιστήμης όσο σε αυτόν της ψυχολογίας. Εξάλλου, όπως προ είπαμε, το καθημερινό στρες χαρακτηρίζεται ως ο συχνότερος παράγοντας για την εκδήλωση του φαινομένου αυτού. Η μείωση πρωτίστως του άγχους και δευτερευόντως του σφιξίματος και τριξίματος των δοντιών μπορεί να επιτευχθεί με ψυχολογική υποστήριξη, τις ανάλογες τεχνικές χαλάρωσης όπως επίσης και την καθημερινή άσκηση και εκτόνωση.
Όσον αφορά την οδοντιατρική, για την αντιμετώπιση του βρυγμού, οι οδοντίατροι συνιστούν την χρήση ενός «νάρθηκα βρυγμού». Πρόκειται για ελαστικό μασελάκι που εφαρμόζεται στα δόντια κατά την διάρκεια του ύπνου ούτως ώστε να προστατευθούν από το ασυναίσθητο τρίξιμο και σφίξιμο. Καθώς φοράει ο ασθενής τον νάρθηκα, οι ακούσιες αυτές κινήσεις γίνονται πάνω στην ελαστική επιφάνεια του νάρθηκα και τα δόντια προστατεύονται από την αποτριβή.
Κύριος ρόλος ενός νάρθηκα βρυγμού βεβαίως δεν είναι μόνο η προστασία των δοντιών από την φθορά αλλά και η σταδιακή μείωση και εξάλειψη της συνήθειας του βρυγμού. Είναι απαραίτητο για αυτό να φοριούνται ανελλιπώς κάθε βράδυ, αν και τα πρώτα εικοσιτετράωρα ο ασθενής εκφράζει μια μικρή δυσφορία, μέχρι φυσικά να συνηθίσει την ύπαρξη του νάρθηκα στο στόμα του. Κατασκευάζονται συνήθως από διάφανη ακρυλική ρητίνη ή σιλικόνη και είναι πλήρως εξατομικευμένοι, σύμφωνα δηλαδή με το σχήμα του τόξου των δοντιών του κάθε ασθενή.
Στην περίπτωση που η εμφάνιση του βρυγμού συσχετίζεται με έντονες ορθοδοντικές ανωμαλίες, συστήνεται σε πρώτη φάση η αντίστοιχη ορθοδοντική θεραπεία και έπειτα η συντηρητική αντιμετώπιση με εξατομικευμένο νάρθηκα.


(Νάρθηκας βρυγμού στο Οδοντιατρέιο μας)

 

 



Καλημέρα! Σημερινό θέμα η απονεύρωση των δοντιών, μια αρκετά στρεσογόνα διαδικασία για τον ασθενή η οποία όμως μπορεί να έχει πολλά μελλοντικά οφέλη για τον ίδιο και την υγεία του! Πάμε να μάθουμε λοιπόν τι είναι και πότε πρέπει να θεραπεύσουμε ενδοδοντικά ένα δόντι….

Η ενδοδοντική θεραπεία είναι μια πολύπλοκη οδοντιατρική πράξη που περιλαμβάνει την αφαίρεση των μολυσμένων ιστών (συνδετικοί ιστοί, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα) από τον οδοντικό πολφό, τον πλήρη καθαρισμό και την διαμόρφωση της κοιλότητας, την έμφραξη των ριζικών σωληνών και την αποκατάσταση του δοντιού μυλικά με σκοπό την διατήρηση του δοντιού στον οδοντικό φραγμό και την αποφυγή της απώλειας του με εξαγωγή.

Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν στην ενδοδοντική θεραπεία ενός δοντιού είναι κυρίως θεραπευτικοί και περιλαμβάνουν την ύπαρξη μιας βαθιάς τερηδονικής βλάβης που έχει προσβάλει τον οδοντικό πολφό, την εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων λόγω μόλυνσης της περιοχής γύρω από την ρίζα του δοντιού όπως επίσης και εκτενή κατάγματα των δοντιών με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας που θέτει σε κίνδυνο την προστασία του οδοντικού πολφού. Αντιθέτως, η ενδοδοντική θεραπεία θεωρείται μια επιβαλλόμενη διαδικασία στην περίπτωση δοντιών τα οποία έχουν υποστεί σημαντική δομική βλάβη και με το πέρας του απαραίτητου τροχίσματος δεν μπορούν να υποστηρίξουν μια επιθυμητή προσθετική εργασία (στεφάνη-γέφυρα).

Μια τερηδονική κοιλότητα χωρίς άμεση συντηρητική θεραπεία εξελίσσεται, εμβαθύνει και το μικροβιακό φορτίο διαπερνά αδαμαντίνη και οδοντίνη μολύνοντας τον οδοντικό πολφό. Ακόμα και στην περίπτωση δοντιών με πολλαπλούς τερηδονισμούς και ανεπάλληλες εμφράξεις, η διείσδυση μικροβίων και η εμφάνιση δευτερογενούς τερηδόνας σε πολύ μικρή απόσταση από τον οδοντικό πολφό καθιστά επισφαλή μια νέα συντηρητική έμφραξη (σφράγισμα). Σε αυτό το ενδεχόμενο, ο οδοντίατρος καλείται προληπτικά να προχωρήσει στην ενδοδοντική θεραπεία παρά το γεγονός πως ο οδοντικός πολφός είναι ακόμη άθικτος, για την αποφυγή μελλοντικών επιπλοκών.

Οδοντικοί τραυματισμοί υπό την μορφή βαθέων καταγμάτων που προκαλούν άμεση έκθεση του οδοντικού πολφού ή την εκδήλωση σημαντικών ρωγμών (cracks) μέσω των οποίων παθογόνα μικρόβια είναι σε θέση να εισχωρήσουν στην πολφική κοιλότητα απαιτούν την διενέργεια ενδοδοντικής θεραπείας. Οποιαδήποτε μικροβιακή προσβολή του οδοντικού πολφού, πόσο μάλλον η άμεση έκθεση του στο εξωτερικό, στοματικό περιβάλλον μετά από αξιοσημείωτη απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας θεωρείται μη αντιστρεπτή και η «απονεύρωση» θεωρείται μονόδρομος.

Σε περίπτωση μη έγκαιρης θεραπείας του επηρεασμένου πολφού είναι η εξάπλωση της μόλυνσης εκτός του δοντιού και η εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων. Η αποδόμηση των νεκρών πολφικών ιστών και του οστού της γνάθου οδηγεί στην εμφάνιση πύον και την έξαρση των συμπτωμάτων. Αν και τα ακρορριζικά αποστήματα είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης του πολφού, ωστόσο αρκετές φορές δύναται να θεωρούνται η αιτία αυτής εξαιτίας της ύπαρξης περιοδοντικών θυλάκων (ενδο-περιοδοντικό σύνδρομο). Το μικροβιακό φορτίο των θυλάκων προσβάλλει την περιοχή γύρω από τις κορυφές των ριζών του δοντιού και από εκεί εισέρχονται στον ριζικό σωλήνα και κατευθύνονται στην πολφική κοιλότητα.

Η ενδοδοντική θεραπεία αποτελεί μια προληπτική μεν απαραίτητη δε διαδικασία στα πλαίσια προσθετικών εργασιών σε δόντια με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας τα οποία δεν μπορούν να συγκρατήσουν μια μελλοντική στεφάνη ή γέφυρα, αν και ο οδοντικός πολφός τους δεν έχει μολυνθεί ακόμα. Η λύση δίνεται με την «απονεύρωση» και την τοποθέτηση ενός ενδοδοντικού άξονα υαλονήματος ή μετάλλου, γύρω από τον οποίο και την αναγκαία ανασύσταση, θα τοποθετηθεί με ασφάλεια η προσθετική εργασία.



Καλημέρα! Ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα στην καθημερινή οδοντιατρική πράξη είναι η απονεύρωση ή εξαγωγή ενός δοντιού. Μεγάλη η συζήτηση κάθε φορά με τους ασθενείς αλλά η απάντηση πολλές φορές είναι πιο απλή από όσο νομίζουμε. Σημαντικό είναι ο οδοντίατρος να σκέφτεται τόσο την παρούσα κατάσταση των δοντιών όσο και το μέλλον ούτως ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες καταστάσεις…

Αναμφίβολα τόσο η εξαγωγή ενός δοντιού όσο και η ενδοδοντική θεραπεία του μπορούν να οδηγήσουν με αποτελεσματικό τρόπο στην παύση της μόλυνσης. Αν και η εξαγωγή μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια διαδικασία απλή, γρήγορη και σίγουρα οικονομικότερη, εντούτοις η επιλογή της έχει επιπτώσεις σε μακροπρόθεσμη βάση.

Ο οδοντίατρος οφείλει να ενημερώσει τον ασθενή για τις συνέπειες της απώλειας ενός δοντιού από τον οδοντικό φραγμό. Στην περίπτωση που ένα δόντι απουσιάζει, τόσο τα γειτονικά (όμορα) δόντια όσο και το αντίστοιχο της άλλης γνάθου (δόντι ανταγωνιστής) τείνουν να καλύψουν τον κενό χώρο. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε ορθοδοντικά προβλήματα, με στραβά δόντια, μη φυσιολογική σύγκλειση όπως επίσης και διαταραχές της κροταφογναθικής άρθρωσης με γενικότερες επιπτώσεις στις βασικές λειτουργίες του στόματος και περιοδοντικά προβλήματα των ενδιαφερόμενων δοντιών. Με πιο απλά λόγια, ο ασθενής συνειδητοποιεί ότι σώζει ένα δόντι και αποφεύγει μελλοντικές αλυσιδωτές αρνητικές συνέπειες, τόσο θεραπευτικές όσο και οικονομικές.

Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις στις οποίες η σύσταση της εξαγωγής του δοντιού αποτελεί μονόδρομο και συνδέονται με την μελλοντική δυνατότητα αποκατάστασης του. Δόντια με εκτεταμένες βλάβες όπως τερηδονισμοί και κατάγματα που εκτείνονται στις ρίζες κάτω από το επίπεδο των ούλων, δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν κάποια προσθετική εργασία ή ακόμα μια άμεση έμφραξη με αμφισβητίσιμη πρόγνωση.

Συμπερασματικά, η ενδοδοντική θεραπεία και η πρακτική διάσωση ενός δοντιού όταν είναι αυτό δυνατόν, είναι καθήκον του οδοντιάτρου στο δίλημμα ανάμεσα της με την εξαγωγή. Αποτελεί μια ασφαλής και ακριβής διαδικασία της οποίας το θεραπευτικό αποτέλεσμα μπορεί να διατηρηθεί για πολλά χρόνια.

Υ.Γ.: Στο επόμενο άρθρο θα περιγράψουμε αναλυτικά τι είναι η ενδοδοντική θεραπεία (απονεύρωση), πότε χρειάζεται και πως λαμβάνει χώρα.



Η Λεύκανση αποτελεί μια ενδεδειγμένη μέθοδο της αισθητικής οδοντιατρικής με αποκλειστικό στόχο την αλλαγή του χρώματος και της φωτεινότητας των δοντιών. Θεωρείται ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια ενώ συμβάλλει στην ικανοποιητική βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών με χαμηλότερο κόστος σε σχέση με προσθετικές τεχνικές.

Βασική προϋπόθεση για την κατανόηση της διαδικασίας της λεύκανσης είναι η παραδοχή πως το φυσικό χρώμα των δοντιών διαφέρει από άτομο σε άτομο. Τόσο φυλετικοί και γενετικοί παράγοντες όσο και καθημερινές συνήθειες όπως το κάπνισμα, η διατροφή, η λήψη φαρμάκων, σε συνδυασμό με οδοντιατρικά προβλήματα όπως οδοντικοί τραυματισμοί και ενδοδοντικές θεραπείες οδηγούν σε ένα ευρύ χρωματικό φάσμα των ανθρώπινων δοντιών.

Αναμφίβολα το κιτρινωπό χρώμα των δοντιών κάνει αρκετούς ανθρώπους να αισθάνονται άβολα κατά την ομιλία ή το χαμόγελο τους. Τα δυσχρωμικά αυτά δόντια οφείλουν την παρουσία τους σε ποικίλους παράγοντες όπως είναι η εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην επιφάνειά τους. Οι βασικότερες αιτίες που οδηγούν σε αποχρωματισμό των δοντιών και απαιτούν την λεύκανση αυτών είναι:

– Κάπνισμα
– Μακροχρόνια συσσώρευση χρωστικών λόγω διατροφής (καφές,κρασί)
– Φθορίαση (η υπερβολική λήψη φθορίου)
– Χρόνια χρήση αντιβιοτικών τετρακυκλίνης στην παιδική ηλικία
– Τραυματισμοί δοντιών με αιμάτωμα και νέκρωση του οδοντικού πολφού
– Παλαιές εμφράξεις αμαλγάματος
– Ενδοδοντικές θεραπείες δίχως την μεταγενέστερη συνοδεία προσθετικής εργασίας
– Ηλικία, κληρονομικότητα και γενετικοί παράγοντες.

Οι δυσχρωμίες των δοντιών μπορούν να ταξινομηθούν σε εσωτερικές και εξωτερικές. Οι εξωτερικές θεωρούνται και οι πιο συνηθισμένες, αφορούν στην συσσώρευση χρωστικών ουσιών στην επιφάνεια των δοντιών οι οποίες όπως αναφέρθηκε προέρχονται από τις διατροφικές συνήθειες του κάθε ατόμου και κυρίως είναι οι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες. Ωστόσο αν η προσκόλληση των ουσιών αυτών συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εισχώρηση τους στο εσωτερικό του δοντιού τις καθιστά και δυσκολότερες προς αντιμετώπιση. Το ορθό βούρτσισμα των δοντιών σε συνδυασμό με τον τακτικό εξαμηνιαίο καθαρισμό στον χώρο του οδοντιατρείου μπορούν να αποτρέψουν την μακροχρόνια εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην εξωτερική οδοντική επιφάνεια αλλά παραμένουν ανεπαρκή μέσα για την αντιμετώπιση των εσωτερικών δυσχρωμιών.

Πως πραγματοποιείται η Λεύκανση;

Η λεύκανση των δοντιών διαδραματίζεται με την χρήση οξειδωτικών παραγόντων όπως είναι το υπεροξείδιο του υδρογόνου 2Ο2 ) με συγκεντρώσεις 15-38% και το υπεροξείδιο του καρβαμιδίου (CH6N2O3) με 10-44%, με το πρώτο όντας πιο δραστικό να χρησιμοποιείται σε εφαρμογές εντατικής λεύκανσης στον χώρο του ιατρείου και το δεύτερο σε προϊόντα λεύκανσης στο σπίτι.

Η δράση των λευκαντικών ουσιών αποτελείται από την διείσδυση στην αδαμαντίνη και την οδοντίνη και την αποδόμηση των συσσωρευμένων χρωστικών, οδηγώντας παράλληλα στην σταδιακή λεύκανση. Αυτοί οι χημικοί παράγοντες αυτοενεργοποιούνται μόλις τοποθετηθούν προσεχτικά πάνω στην οδοντική επιφάνεια και η δράση τους είναι εφικτό να επιταχυνθεί με την εφαρμογή ειδικής συχνότητας φωτός όπως είναι οι λάμπες αλογόνου, LED και το Laser.

Σαφώς και ο βαθμός της χρωματικής αλλαγής του δοντιού εξαρτάται από το είδος, την αιτία της δυσχρωμικής αλλοίωσης, την συγκέντρωση του λευκαντικού παράγοντα και την συχνότητα εφαρμογής του στο ιατρείο. Μετά το πέρας της θεραπείας, ο ασθενής μπορεί να ακολουθήσει μια πληθώρα τεχνικών οι οποίες θα ωθήσουν στην σταθεροποίηση του χρώματος όπως είναι οι εξατομικευμένοι λευκαντικοί νάρθηκες, οι λευκαντικές οδοντόκρεμες καθημερινής και περιορισμένης χρήσης και τα λευκαντικά gel επάλειψης. Ξεκαθαρίζεται όμως ότι η λεύκανση στο οδοντιατρείο είναι η πιο άμεση και αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος σε σχέση με την μακροχρόνια χρήση φαρμακευτικών προϊόντων στο σπίτι.



Καλησπέρα! Την γνωριμία με τα βασικά χαρακτηριστικά της περιοδοντικής νόσου και το πως μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητα μας, ακολουθεί η αναφορά στις μεθόδους θεραπείας της νόσου ανάλογα το στάδιο της εξέλιξης της.

–>Θεραπεία Ουλίτιδας
Αναμφίβολα το αποδοτικότερο μέσο θεραπείας οποιασδήποτε νόσου δεν είναι άλλο από την πρόληψη. Η πρόληψη της ουλίτιδας μπορεί να γίνει με σχετική ευκολία, με την εξάλειψη όλων των παθογόνων παραγόντων που συνδέονται με την μικροβιακή μόλυνση και την πρόκληση της περιοδοντικής νόσου. Κύρια χαρακτηριστικά της πρόληψης αποτελούν το τακτικό και ορθό βούρτσισμα των δοντιών για την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας, η χρήση οδοντικού νήματος και μεσοδόντιων βουρτσών για τις πιο δυσπρόσβατες περιοχές, η σωστή επιλογή οδοντόκρεμας με το κατάλληλο περιεχόμενο αντιμικροβιακών παραγόντων καθώς και η χρήση στοματικού διαλύματος με χλωρεξιδίνη ως συμπληρωματικό του βουρτσίσματος. Εξίσου σημαντικά μέτρα πρόληψης της στοματικής υγιεινής και όχι μόνο θεωρούνται η σωστή διατροφή, δίχως την υπερβολική κατανάλωση σακχάρων που συμβάλλουν στην δημιουργία της οδοντικής πλάκας, η διακοπή συνηθειών όπως το κάπνισμα που σχετίζεται με την εμφάνιση καρκίνων στο στόμα.

Κατά την επίσκεψη του ασθενή στον χώρο του οδοντιατρείου για την θεραπεία της ουλίτιδας, της αρχικής μορφής της περιοδοντικής νόσου, κύριοι στόχοι της οποιασδήποτε εργασίας αποτελούν η μείωση της υπάρχουσας φλεγμονής των ούλων και η παρεμπόδιση της εξέλιξης προς περιοδοντίτιδα, η εξάλειψη του μικροβιακού φορτίου που ευθύνεται για την έναρξη της νόσου καθώς και η ενεργοποίηση του ασθενή σε θέματα στοματικής υγιεινής με την εξάλειψη επιβαρυντικών παραγόντων και την ενημέρωση για την ορθή πρόληψη και σταθεροποίηση της κατάσταση μετά το πέρας της θεραπείας.

Βασικός άξονας της θεραπείας της ουλίτιδας στο οδοντιατρείο θεωρείται η Αποτρύγωση και η Ριζική Απόξεση (Καθαρισμός δοντιών). Κατά την αποτρύγωση απομακρύνεται η οδοντική πλάκα και η πέτρα (τρυγία) από την περιοχή γύρω από την γραμμή των ούλων ενώ κατά την ριζική απόξεση επιτυγχάνεται ο καθαρισμός της υπο-ουλικής πέτρας και του μικροβιακού φορτίου στις επιφάνεις των ριζών του δοντιού καθώς και η εξομάλυνση ανομαλιών των ριζικών επιφανειών που συμβάλλουν στην προσκόλληση της οδοντικής πλάκας. Η διαδικασία του καθαρισμού των δοντιών πραγματοποιείται με την χρήση ειδικών συσκευών υπερήχων που ονομάζονται ξέστρα. Σε περίπτωση ευαισθησίας των δοντιών, αποτριβών και ουλικών υφιζήσεων, υπάρχει περίπτωση ο βαθύς καθαρισμός να είναι επώδυνος και είναι πιθανή η χρήση τοπικού αναισθητικού. Μια μέθοδος απομάκρυνσης υπερ-ουλικής οδοντικής πλάκας και χρωστικών στην επιφάνεια του δοντιού θεωρείται η σοδοβολή (Αεροστίλβωση), με την οποία πεπιεσμένα μικρά σωματίδια διττανθρακικού νατρίου υπό μορφή σπρέι, καθαρίζουν και γυαλίζουν την οδοντική επιφάνεια.

Με το πέρας της θεραπείας, είναι φυσιολογική μια μικρή αίσθηση πόνου στα δόντια και τα ούλα μετά από έναν βαθύ καθαρισμό, καθώς με την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας και της τρυγίας βρίσκονται εκτεθιμένα πλέον τα οδοντικά σωληνάρια. Συνίσταται η χρήση ενός αντιμικροβιακού στοματικού διαλύματος και η σύσταση παυσιπόνων από τον οδοντίατρο.

–>Θεραπεία Περιοδοντίτιδας
Η πιο σοβαρή και πολύπλοκη μορφή της περιοδοντικής νόσου, η περιοδοντίτιδα, προκαλεί σημαντικές βλάβες τόσο στους συνδετικούς ιστούς και τα ούλα όσο και στο οστό γύρω από τα προσβεβλημένα δόντια, με αποτέλεσμα η θεραπεία της να χαρακτηρίζεται πιο δύσκολη και εξειδικευμένη. Σημαντικό στοιχείο της περιοδοντικής θεραπείας είναι η διατήρηση της στοματικης υγείας και η ανάσχεση της μικροβιακής μόλυνσης. Ακόμα και αν θεωρηθεί επιτυχής, δεν λαμβάνει χώρα η αντικατάσταση των χαμένων ουλικών ιστών και του οστού παρά μόνο με χειρουργικά μέσα ενώ συστημικές παθήσεις δυσχεραίνουν την πρόγνωση.

Η επιλογή του θεραπευτικού μέσου εξαρτάται από τον βαθμό εξέλιξης της περιοδοντικής νόσου (με το βάθος των περιοδοντικών θυλάκων, την κινητικότητα των δοντιών και τον βαθμό απώλειας φατνιακού οστού) καθώς και από την κατάσταση της γενικής υγείας του ασθενή, τις θεραπευτικές προσδοκίες του και την συμμόρφωση του στους στοιχειώδεις κανόνες της στοματικής υγιεινής. Η θεραπεία της περιοδοντίτιδας μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με συντηρητικά μέσα όπως είναι η Αποτρύγωση, η Ριζική Απόξεση και η χρήση αντιβιοτικών τοπικής χρήσης στους περιοδοντικούς θύλακες, με παρόμοιο τρόπο όπως στο στάδιο της ουλίτιδας είτε με χειρουργικά μέσα. Κατά κύριο λόγο, η χειρουργική θεραπεία προχωρημένης περιοδοντικής νόσου γίνεται από περιοδοντολόγο και περιλαμβάνει επεμβάσεις όπως η ουλεκτομή (Gingivectomy) με την απομάκρυνση ενός νεκρού ή μολυσμένου ουλικού ιστού ώστε να τονωθεί η επούλωση και η ριζική απόξεση με κρημνό, ομοίως με την συνηθισμένη απόξεση αλλά μέσω μιας τομής (κρημνός) κάθετα στα ούλα ώστε να αποκαλυφθεί η ρίζα και να διευκολυνθεί η διαδικασία. Από εκεί και πέρα, είναι εφικτή η αντικατάσταση των χαμένων μαλακών ιστών και του οστού μέσω χειρουργικών επεμβάσεων που περιλαμβάνουν ουλικά και οστικά μοσχεύματα και συμβάλλουν στην αναγέννηση νέων ιστών.

Με την ολοκλήρωση της περιοδοντικής θεραπείας, ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες για την διατήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και την αποφυγή επανεμφάνισης της νόσου, με τις οδηγίες αυτές να περιλαμβάνουν ορθό και τακτικό βούρτσισμα, χρήση οδοντικού νήματος και στοματοπλύσεων καθώς και προληπτικές επισκέψεις στον οδοντίατρο για έλεγχο και αποτρύγωση.

Καλο Σαββατοκύριακο!!



Καλημέρα! Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα πρόβλημα που συναντούμε σε καθημερινή βάση στο οδοντιατρείο και αποτελεί… πηγή αποριών σχεδόν από όλους τους ασθενείς. Τεράστιο το θέμα και επομένως θα χωριστεί σε δύο κομμάτια με το πρώτο να θεωρείται μια εισαγωγή στην περιοδοντική νόσο, τις φάσεις στις οποίες διαχωρίζεται, τα συμπτώματα και την άμεση συσχέτιση της με άλλες παθήσεις και το δεύτερο να επικεντρώνεται στα μέσα θεραπείας! Έχουμε και λέμε λοιπόν…..

Η ουλίτιδα (Gingivitis) αποτελεί το αρχικό στάδιο και την πιο ήπια μορφή της περιοδοντικής νόσου (Periodontal Disease). Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μιας ελαφριάς φλεγμονής στο επίπεδο των ούλων εξαιτίας της δράσης των παραγόμενων τοξινών από την οδοντική μικροβιακή πλάκα και της πέτρας (τρυγίας) που συσσωρεύεται γύρω από τα δόντια. Θεωρείται αναστρέψιμη, σύμφωνα πάντα με την σωστή στοματική υγιεινή καθώς στο στάδιο της ουλίτιδας δεν παρατηρείται βλάβη στο φατνιακό οστό και τους συνδετικούς (περιοδοντικούς) ιστούς.

Τα βασικότερα συμπτώματα της ουλίτιδας είναι:
Ερεθισμός και αιμορραγία των ούλων κατά το βούρτσισμα των δοντιών, την χρήση οδοντικού νήματος ή ακόμα και κατά την εξέταση στο οδοντιατρείο. Αποτελεί την πιο ασφαλή ένδειξη ύπαρξης ουλίτιδας, ωστόσο αρκετοί ασθενείς αγνοούν το σύμπτωμα ενώ αντί να συνεχίσουν με εντατικό ρυθμό το βούρτσισμα και την απομάκρυνση των παθογόνων μικροβίων γύρω από τα δόντια, το αποφεύγουν λόγω άλγους, επιβαρύνοντας την κατάσταση.
Ουλική υφίζηση (Gingival recession), η υποχώρηση δηλαδή του επιπέδου των ούλων προς την κατεύθυνση της ρίζας του δοντιού και έλλειψη πρόσφυσης των ούλων επάνω στα δόντια, με αποτέλεσμα την δημιουργία θυλάκων ανάμεσα σε ούλο και δόντι με βάθος, στην φάση της ουλίτιδας, από 1 ως 4 χιλιοστά. Συνήθως ο ασθενής σε αυτή την φάση της νόσου θεωρεί ότι τα δόντια του είναι μεγαλύτερα μιας και η υφίζηση δίνει την εντύπωση μεγαλύτερης κλινικής μύλης.
Υπερευαισθησία των δοντιών σε θερμικά ερεθίσματα (ζεστό, κρύο) λόγω της έκθεσης της οδοντίνης και των οδοντινικών σωληναρίων κατά μήκος της ρίζας του δοντιού ύστερα από την υφίζηση των ούλων.
Άσχημη αναπνοή (Halitosis) η οποία μπορεί να συνδυαστεί με την αίσθηση μεταλλικής γεύσης στο στόμα.

     

Η περιοδοντίτιδα χαρακτηρίζεται ως η πιο προχωρημένη και σοβαρή μορφή της περιοδοντικής νόσου. Η βλάβη των περιοδοντικών ιστών στο στάδιο αυτό θεωρείται μη αναστρέψιμη ενώ συνοδεύεται από αποδόμηση και εν τέλει απώλεια οστικής μάζας που μπορεί να οδηγήσει αργότερα ακόμη και σε απώλεια των δοντιών. Συνήθως η εξέλιξη της νόσου είναι πολύ αργή και τα συμπτώματα δεν γίνονται αντιληπτά από τον ασθενή παρά μόνο στο τελικό στάδιο των πολύ σοβαρών μεταβολών στην στοματική κοιλότητα. Κύρια έκφραση της περιοδοντίτιδας είναι η εμφάνιση βαθιών περιοδοντικών θυλάκων γύρω από τα προσβεβλημένα δόντια, η ουλική υποχώρηση σε συνδυασμό με την αποκάλυψη των ριζών, η έντονη αιμορραγία και η συνεχής άσχημη αναπνοή.

Τα κύρια συμπτώματα περιοδοντίτιδας είναι:
Μόνιμος ερεθισμός, οίδημα και συνεχής αιμορραγία των ούλων που συνοδεύονται από έντονο πόνο κατά την οποιαδήποτε επαφή.
Έντονη απώλεια πρόσφυσης των ούλων στο δόντι και ουλική υφίζηση, με τις ρίζες των δοντιών της προσβεβλημένης περιοχής να αποκαλύπτονται πάνω από το ουλικό επίπεδο και να ενισχύουν την οδοντική ευαισθησία.
Βαθείς περιοδοντικοί θύλακοι πάνω από 7 mm. γύρω από τα εν λόγω δόντια, μέσα στους οποίους εισέρχονται και αναπτύσσονται παθογόνοι μικροοργανισμοί. Πολλές φορές η μόλυνση των περιοδοντικών ιστών μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση περιοδοντικού αποστήματος με βασικό χαρακτηριστικό την εμφάνιση πύον στο στόμα.
Επίμονη άσχημη αναπνοή και γεύση στην στοματική κοιλότητα, ακόμα και αμέσως μετά την καθιερωμένη στοματική υγιεινή με βούρτσισμα, οδοντικό νήμα ή στοματικό διάλυμα λόγω της μόνιμης μικροβιακής μόλυνσης.
Αυξημένη κινητικότητα των δοντιών εξαιτίας της βαθμιαίας καταστροφής των συνδετικών ιστών και του οστού της γνάθου που ουσιαστικά συγκρατούν ένα δόντι στην φυσιολογική θέση του.

Επηρεάζει η περιοδοντικής νόσος την υγεία μας;
                Η περιοδοντική νόσος ουσιαστικά αποτελεί μια μικροβιακή μόλυνση των ουλικών και περιοδοντικών ιστών, μια μόλυνση η οποία είναι ικανή μέσω της κυκλοφορίας του αίματος να λάβει χώρα και σε άλλα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Πρακτικά, τα μόνιμα ερεθισμένα και αιμορραγούντα ούλα ενός περιοδοντικού ασθενή αποτελούν την πύλη εισόδου για τους παθογόνους μικροοργανισμούς ενώ η έντονη φλεγμονή των ούλων είναι σε θέση να δημιουργήσει γενικότερες επιπλοκές στην φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Τόσο η ουλίτιδα όσο και η περιοδοντίτιτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον χαρακτήρα του επιβαρυντικού παράγοντα σε αρκετές συστημικές παθήσεις (καρδιαγγειακές και αναπνευστικές νόσοι, σακχαρώδης διαβήτης) και σε ιδιάζουσες περιπτώσεις (εγκυμοσύνη).

Καρδιαγγειακές νόσοι
Έρευνες έχουν αποδείξει πως η κακή υγεία των ούλων συνδέεται με την εμφάνιση καρδιακών προβλημάτων και αυξημένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Τα παθογόνα μικρόβια ενισχύουν την δημιουργία αθηροσκλήρωσης, με αποτέλεσμα την αρτηριακή στένωση (την κύρια αιτία της εμφάνισης στεφανιαίας νόσου) ενώ μπορούν να πλήξουν τον καρδιακό ιστό και να οδηγήσουν σε ενδοκαρδίτιδα.

Αναπνευστικές παθήσεις
Η μικροβιακή λοίμωξη που διαδραματίζεται στους περιοδοντικούς ασθενείς μπορεί να μεταφερθεί με σχετική ευκολία στην περιοχή των πνευμόνων, προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα ή επιδεινώνοντας ήδη προϋπάρχουσες παθολογικές καταστάσεις όπως πνευμονία, βρογχίτιδα, εμφύσημα ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.
Σε ασθενείς με περιοδοντίτιδα, η μικροβιακή λοίμωξη μπορεί εύκολα να μεταφερθεί από το στόμα προς τους πνεύμονες, είτε προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα, είτε επιδεινώνοντας ήδη προϋπάρχουσες παθήσεις των πνευμόνων όπως πνευμονίες, βρογχίτιδες, εμφύσημα, ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Εγκυμοσύνη
Είναι γνωστό πως η εμφάνιση περιοδοντικής νόσου κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης συνδέεται με αυξημένα ποσοστά (εώς και 7 φορές υψηλότερες πιθανότητες) ενός πρόωρου τοκετού, γέννησης ενός βρέφους με χαμηλό βάρος, προεκλαμψίας ακόμη και αποβολών. Η αύξηση των ορμονών κατά την ευαίσθητη αυτή περίοδο της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει έναν πιο ειδικό τύπο ουλίτιδας ονόματι Ουλίτιδα της Εγκυμοσύνης. Συνίσταται οι έγκυες γυναίκες να διατηρούν πολύ καλή στοματική υγιεινή και να είναι σε συχνή επαφή με τον Οδοντίατρο.

Σακχαρώδης Διαβήτης
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως διατηρείται μια αμφίδρομη αλληλεπίδραση ανάμεσα στον Σακχαρώδη Διαβήτη και την Περιοδοντική νόσο. Η βακτηριακή λοίμωξη σε προχωρημένο κλινικό στάδιο είναι σε θέση να επηρεάσει την ομαλή λειτουργία του μεταβολισμού και την ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα ενώ ο ίδιος ο διαβήτης μειώνει την φυσική δυνατότητα ίασης και την αντίσταση του οργανισμού σε περαιτέρω μολύνσεις.



Το βούρτσισμα αποτελεί με διαφορά την κυριότερη μέθοδο για την εξασφάλιση της καλής στοματικής υγιεινής στο επίπεδο τόσο των δοντιών όσο και της γλώσσας και των παρειών ανεξάρτητα από τον τύπο οδοντόβουρτσας που χρησιμοποιείται.

Βασικός στόχος του βουρτσίσματος των δοντιών δεν είναι άλλος από την απομάκρυνση της οδοντικής μικροβιακής πλάκας και των τροφικών υπολειμμάτων από το σύνολο των οδοντικών επιφανειών, τα μεσοδόντια διαστήματα, την ουλοδοντική σχισμή όπως και την γλωσσική επιφάνεια. Απώτερος σκοπός της δράσης του βουρτσίσματος είναι η προστασία από τερηδονικές βλάβες και την εμφάνιση ουλίτιδας ενώ από την άλλη πλευρά επιτυγχάνεται το αισθητικό αποτέλεσμα με την απομάκρυνση των χρωστικών και την διατήρηση του λευκού χρώματος της επιφάνειας των δοντιών.

Δυστυχώς παρατηρείται ότι η διαδικασία του βουρτσίσματος, όταν και αν αυτή πραγματοποιείται και δεν αμελείται, επικεντρώνεται στις εξωτερικές και ορατές επιφάνειες, αφήνωντας σε δεύτερη μοίρα την οπίσθια περιοχή και τα λοιπά ανατομικά στοιχεία της στοματικής κοιλότητας ενώ ο μειωμένος χρόνος βουρτσίσματος, από τα περίπου δύο λεπτά που απαιτούνται για ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, επιβαρύνει την κατάσταση. Απόρροια του λανθασμένου χρονικά και ποιοτικά βουρτσίσματος χαρακτηρίζεται ο τραυματισμός των ούλων, η μελλοντική υφίζηση τους καθώς και η αποτριβή του σμάλτου με αποτέλεσμα την εκδήλωση ευαισθησίας στα θερμικά ερεθίσματα.

Πως πετυχαίνουμε ένα σωστό βούρτσισμα;

Η ορθή επιλογή της οδοντόβουρτσας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η…μισή δουλειά. Παλαιότερα ήταν αρκετά διαδεδομένη η λανθασμένη άποψη ότι όσο μεγαλύτερη είναι η πίεση πάνω στα δόντια κατά το βούρτσισμα τόσο πιο βαθύς καθαρισμός γίνεται ενώ η οδοντόβουρτσα θα έπρεπε να αποτελείται από σκληρές φυσικές τρίχες. Σήμερα γνωρίζουμε και πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη ότι μια οδοντόβουρτσα οφείλει να είναι κατασκευασμένη από μέτριας εώς μαλακής σκληρότητας ίνες νάιλον, με μικρό μέγεθος κεφαλής για το βούρτσισμα ακόμα και των πιο δυσπρόσιτων οπίσθιων περιοχών και παράλληλα να μην εφαρμόζουμε ιδιαίτερη πίεση ούτως ώστε να αποφύγουμε τραυματισμούς των σκληρών και μαλακών ιστών.

Πριν την χρήση της οδοντόβουρτσας, τοποθετείστε μια μικρή ποσότητα οδοντόκρεμας στη κεφαλή και αποφύγετε την διαδεδομένη συνήθεια να την βρέξετε. Σκοπός της διαδικασίας δεν είναι η δημιουργία ικανοποιητικής ποσότητας αφρού αλλά η άμεση απορρόφηση των συστατικών από τις οδοντικές επιφάνειες. Οι λιπαντικές ιδιότητες της ίδιας της οδοντόκρεμας θα συμβάλλουν στην αποφυγή φθοράς των δοντιών. Επίσης θεωρείται άσκοπη η τοποθέτηση οδοντόκρεμας κατά μήκος ολόκληρης της επιφάνειας της κεφαλής όπως διαφημίζεται διαχρονικά, με μια ποσότητα αντίστοιχης… ενός μπιζελιού να είναι αρκετή.


Τοποθετούμε την κεφαλή της οδοντόβουρτσας πάνω στα δόντια κατά μήκος της ουλοδοντικής σχισμής σε μια γωνία 45ο. Με μια ελαφρά πίεση στην κεφαλή αποσκοπούμε στην επαφή της οδοντόβουρτσας τόσο με τα δόντια όσο και με την άκρη των ούλων παράλληλα.


Ξεκινούμε από την εξωτερική-παρειακή οδοντική πλευρά με μικρές παλινδρομικές και όχι κάθετες κινήσεις, οι οποίες οπωσδήποτε πρέπει να είναι απαλές και να εκτείνονται το πολύ σε 2-3 δόντια. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνεχίζουμε στα επόμενα γειτονικά δόντια μέχρι να ολοκληρώσουμε τον καθαρισμό όλων των δοντιών εξωτερικά.


Με τον ίδιο τρόπο προχωράμε στην γλωσσική-εσωτερική πλευρά των άνω και κάτω οπισθίων δοντιών.


Με κινήσεις από πίσω προς εμπρός και από πάνω προς τα κάτω, προχωράμε στον καθαρισμό των προσθίων δοντιών. Ιδιαίτερη προσοχή στην εσωτερική επιφάνεια των κάτω προσθίων δοντιών όπου η πέτρα συσσωρεύεται σε μεγάλο βαθμό.


Συνεχίζουμε με την μασητική επιφάνεια των δοντιών ομοίως με απαλές και μικρές παλινδρομικές κινήσεις. Δίνουμε βαρύτητα και στην πίσω πλευρά των τελευταίων γομφίων, περιοχή η οποία συνηθίζεται να καθαρίζεται ανεπαρκώς αρκετές φορές.


Αρκετά σημαντικό πρέπει να θεωρείται και το βούρτσισμα της επιφάνειας της γλώσσας για την απομάκρυνση του μικροβιακού φορτίου και των τροφικών υπολειμμάτων που προκαλούν κακοσμία.

Το βούρτσισμα ολοκληρώνεται με στοματικές πλύσεις με νερό. Δεν ξεπλένουμε δυνατά καθώς η οδοντόκρεμα απομακρύνεται εύκολα και δεν χρειάζεται περαιτέρω ερεθισμός των ούλων τα οποία σε περίπτωση ουλίτιδας θα έχουν ματώσει κατά το βουρτσισμα. Η χρήση στοματικού διαλύματος θα αποτελούσε το ιδανικό κλείσιμο του βουρτσίσματος των δοντιών.

Χρήσιμες συμβουλές

Αναμφίβολα η πρώτη συμβουλή που θα μπορούσε να δοθεί σε έναν ασθενή με μέτρια στοματική υγεία δεν είναι άλλη από το να αφήσει το βούρτσισμα να… μπει στην καθημερινότητα του! Μια απλή και καθόλου επίπονη διαδικασία ολίγων λεπτών η οποία θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του ασθενή και θα τον γλυτώσει από μελλοντικά οδοντιατρικά προβλήματα.

Τα τουλάχιστον δύο βουρτσίσματα την ημέρα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν το ιδανικό σενάριο ενώ το βούρτσισμα το βράδυ πριν κοιμηθούμε να θεωρηθεί το πιο σημαντικό μιας και η παραγωγικότητα του σάλιου υποχωρεί με αποτέλεσμα το μικροβιακό φορτίο να έχει… ελεύθερο το πεδίο για να δράσει. Αποφύγετε να βουρτσίσετε αμέσως μετά από κάθε γεύμα καθώς ακόμα δεν έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες χημικές ενώσεις για την… τερηδονοποίηση των δοντιών. Απεναντίας, προχωρήστε στο βούρτσισμα μετά το πέρας ενός μισαώρου.

Δεν ξεχνούμε να αλλάζουμε οδοντόβουρτσα κάθε τρίμηνο καθώς η συχνή χρήση οδηγεί σε φθορά της κορυφής των ινών και απόκλιση αυτών από την κεφαλή, φαινόμενα που μπορούν σχετικά εύκολα να τραυματίσουν τους μαλακούς ιστούς.

Ο συνδυασμός του βουρτσίσματος με την δράση οδοντικού νήματος και των στοματικών διαλυμάτων αποτελεί την καλύτερη δυνατή θεραπεία για τον ασθενή καθώς το πρώτο μπορεί να προσφέρει τον καθαρισμό περιοχών όπου οι ίνες της οδοντόβουρτσας αδυνατούν να εισέλθουν ενώ η υψηλή συγκέντρωση των διαλυμάτων σε σχέση με τις οδοντόκρεμες βοηθούν στην υγιεινή της στοματικής κοιλότητας. Παρατηρείται επομένως μια… αλληλοσυμπλήρωση των μέσων αυτών.

Το βούρτσισμα των δοντιών καταφέρνει να διατηρήσει σε έναν σταθερό και ικανοποιητικό βαθμό την υγεια των ούλων ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την δράση ενός βαθύ καθαρισμού (αποτρύγωσης) στον χώρο του οδοντιατρείου περίπου κάθε έξι μήνες. Η σωστή πρόληψη και η ορθή χρήση όλων των διαθέσιμων μέσων είναι αυτή που θα διασφαλίσει εν τέλει την υγεία του ασθενή και θα του χαρίσει ένα λαμπερό χαμόγελο!

 

 

 

 





Copyright LeoDent 2019. All rights reserved.