ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Αναμφίβολα υπάρχουν πολλές απορίες σχετικά με την Οδοντιατρική επιστήμη!
Ορίστε μερικές από τις πιο συχνές που μπορούμε να συναντήσουμε στην καθημερινότητα μας!

  • Από τι αποτελείται ένα δόντι;
  • Πόσα δόντια έχει ο άνθρωπος;
  • Τι είναι η τερηδόνα και πώς θεραπεύεται;
  • Γιατί με πονάει ο φρονιμίτης;
  • Τι είναι η ουλίτιδα και που βοηθάει ο καθαρισμός;
  • Πότε χρειάζομαι απονεύρωση;
  • Είναι επικίνδυνη η Λεύκανση;
  • Οδηγίες μετά την εξαγωγή.
Από τι αποτελείται ένα δόντι;

Κάθε δόντι αποτελείται από την ανατομική μύλη και την ανατομική ρίζα, τα οποία διαχωρίζονται από τον ανατομικό αυχένα. Η μύλη είναι το τμήμα του δοντιού που προβάλει μέσα στην στοματική κοιλότητα, το ορατό τμήμα δηλαδή του δοντιού ενώ η ρίζα βρίσκεται μέσα στο φατνίο, στο οστό. Η μύλη και η ρίζα χωρίζονται ανατομικά και ενώνονται μεταξύ τους στο επίπεδο του αυχένα, ο οποίος αποτελεί το πλέον συσφιγμένο μέρος το μύλης.
Η εσωτερική ανατομία κάθε δοντιού αποτελείται από τέσσερις διαφορετικούς τύπους ιστών, ο καθένας τους με διαφορετικό και εξίσου σημαντικό ρόλο στην… επιβίωση των δοντιών. Αυτοί οι ιστοί είναι η Αδαμαντίνη, η Οδοντίνη, ο Οδοντικός Πολφός και η Οστεϊνη.

Αδαμαντίνη-Σμάλτο
Αποτελεί το εξωτερικό στρώμα της οδοντικής μύλης, το ορατό τμήμα δηλαδή του δοντιού, βρισκόμενο πάνω από τα ούλα. Θεωρείται ο πιο σκληρός ιστός του ανθρώπινου σώματος, αποτελούμενος κατά 96% από ανόργανα συστατικά. Η αδαμαντίνη προσφέρει ένα προστατευτικό περίβλημα στο δόντι, απομονώνοντας ουσιαστικά το εσωτερικό του από το εξωτερικό στοματικό περιβάλλον. Συναντάται σε παχύτερα στρώματα στις μασητικές επιφάνειες και σταδιακά λεπταίνει όσο πλησιάζουμε προς τον αυχένα, κοντά στα ούλα όπου αντικαθίσταται από την οστεϊνη στην περιοχή των ριζών.
Ο μηχανισμός σχηματισμού της αδαμαντίνης ξεκινά από την περίοδο της εγκυμοσύνης πριν την γέννηση. Το φυσικό χρώμα του σμάλτου ποικίλλει από υπόλευκο ως υποκίτρινο, εξαρτώμενο από αρκετούς ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες ενώ η ημιδιαφανότητα του προδίδει οποιαδήποτε μεταβολή του χρώματος στην υποκείμενη οδοντίνη, πιθανές τερηδονικές βλάβες και συσσώρευση χρωστικών.
Αν και αποτελεί τον σκληρότερο ιστό του σώματος, η αδαμαντίνη είναι ευαίσθητη και επιρρεπής σε βλάβες από οξέα που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την μικροβιακή πλάκα και την ακατάλληλη δίαιτα πλούσια σε υδατάνθρακες, οδηγώντας στην δημιουργία τερηδόνας, η βλάβη της οποίας, δίχως κάποιο επιδιορθωτικό μηχανισμό από την δομή της αδαμαντίνης, χαρακτηρίζεται μόνιμη και επιβάλλει την παρέμβαση του οδοντιάτρου.

Οδοντίνη
Αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα της εσωτερικής δομής του δοντιού. Συναντάται κάτω από το εξωτερικό περίβλημα του δοντιού, την αδαμαντίνη (πάνω από το επίπεδο των ούλων) και την οστεϊνη (κάτω από τα ούλα), ενώ η ίδια περιβάλλει τον οδοντικό πολφό.
Παρουσιάζει ένα ελαφρό κιτρινωπό χρώμα και ουσιαστικά είναι αυτή που καθορίζει το χρώμα του δοντιού μέσα από το ημιδιαφανές σμάλτο. Αποτελείται από 70% ανόργανα συστατικά, 20% οργανικά συστατικά και 10% νερό ενώ κύριο μορφολογικό χαρακτηριστικό της δομής της είναι ένα σύστημα κυλινδρικών σωληναρίων που επεκτείνεται από τον οδοντικό πολφό μέχρι εσωτερικά τα όρια της αδαμαντίνης. Εμφανίζει μια σπογγώδη δομή σε σχέση με την αδαμαντίνη που συμβάλλει στην απορρόφηση των πιέσεων κατά την μάσηση και την προστασία της άκαμπτης αδαμαντίνης ενώ νευρικές απολήξεις εντός των οδοντικών σωληναρίων επιτρέπουν την αίσθηση εξωτερικών ερεθισμάτων όπως για παράδειγμα το θερμό ή το κρύο.
Σε αντίθεση με την αδαμαντίνη, εξαιτίας της ύπαρξης ζωντανών ιστών στην δομή της (Οδοντοβλάστες), η οδοντίνη έχει την δυνατότητα της συνεχούς παραγωγής και της αυτοεπιδιόρθωσης σε περίπτωση πιθανών μηχανικών και παθολογικών ερεθισμάτων. Ωστόσο, λόγω της ανόργανης σύνθεσής της, αποδομείται εύκολα κατά την επίδραση οξέων της μικροβιακής πλάκας με αποτέλεσμα την εμφάνιση τερηδόνας. Μάλιστα, η οδοντίνη επειδή είναι πιο… μαλακή από την αδαμαντίνη, η πρόοδος της τερηδονικής βλάβης σε αυτό το επίπεδο είναι ταχύτερη.

Οστεϊνη
Είναι το εξωτερικό στρώμα του δοντιού στην περιοχή των ριζών, κάτω από το επίπεδο των ούλων. Χαρακτηρίζεται από μια λιγότερο σκληρή δομή σε σχέση με την οδοντίνη, με 40-45% ανόργανα συστατικά και 50-55% οργανικά συστατικά και νερό. Βασικό ρόλο της οστεϊνης αποτελεί η προστασία της ρίζας και η συγκράτηση του δοντιού μέσα στο φατνιακό οστό, σε συνδυασμό με την δράση των παρακείμενων συνδετικών ιστών (περιοδοντικών ιστών).
Παρουσιάζει ένα ελαφρά κιτρινωπό χρώμα, λίγο πιο ανοικτό από αυτό της οδοντίνης ενώ απουσιάζει πλήρως η διαφανότητα που συναντάται στο υπερουλικό εξωτερικό στρώμα της αδαμαντίνης. Εξαιτίας της δομής της, η οστεϊνη φθείρεται εύκολα σε περίπτωση έκθεσης της ρίζας στο στοματικό περιβάλλον λόγω της υψηλής συσσώρευσης μικροβιακής πλάκας και πέτρας κατα μήκος και κάτω από την γραμμή των ούλων και λόγω ενός σκληρού βουρτσίσματος από τον ασθενή.

Οδοντικός Πολφός
Ουσιαστικά θεωρείται το ζωντανό τμήμα ενός δοντιού, βρισκόμενο στον πολφικό θάλαμο στο κέντρο του καθώς και τους ριζικούς σωλήνες σε κάθε ρίζα του. Αποτελεί έναν αρκετά μαλακό ιστό που περιέχει αγγεία και νεύρα που συμβάλλουν στην παροχή θρεπτικών συστατικών και την μετάδοση νευρικών ερεθισμάτων. Τόσο σε επίπεδο μύλης όσο και σε επίπεδο ριζών, ο πολφός περιβάλλεται από την οδοντίνη.
Διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά την ανάπτυξη ενός δοντιού πριν ακόμα αυτό ανατείλει καθώς συσχετίζεται με όλα τα κύτταρα που θα σχηματίσουν όλους τους οδοντικούς ιστούς. Γύρω από την βάση των πολφικών κυττάρων διαμορφώνονται η αδαμαντίνη και η οδοντίνη, ενώ σταδιακά ο πολφός μειώνεται σε μέγεθος δίνοντας χώρο για της σύνθεσή τους. Με το πέρας της πλήρης ανάπτυξης του δοντιού, ο ρόλος του οδοντικού πολφού διαφοροποιείται. Λόγω των νευρικών ιστών που διαθέτει, συμβάλλει στην μετάδοση ερεθισμάτων ενώ προσφέρει ένα βαθμό ελαστικότητας στο δόντι χάρη στην απορρόφηση των μασητικών πιέσεων μαζί με την οδοντίνη.
Σε περίπτωση έντονου ερεθισμού του δοντιού όπως για παράδειγμα κάποιο οδοντικό τραύμα – κάταγμα ή η ανάπτυξη τερηδονικής βλάβης σε βάθος, προκαλείται φλεγμονή του πολφού. Μάλιστα, λόγω του συγκεκριμένου ανατομικού χώρου που καταλαμβάνει ο πολφός, η φλεγμονή προκαλεί αύξηση της πίεσης μέσα στον πολφικό θάλαμο, η οποία σε επίπεδο νεύρων συμβάλλει στην δημιουργία έντονου άλγους και υπερευαισθησίας σε θερμικά ερεθίσματα. Η φλεγμονή του οδοντικού πολφού ονομάζεται Πολφίτιδα
και μπορεί να είναι αναστρέψιμη αν αντιμετωπιστεί εγκαίρως το αίτιο όπως για παράδειγμα η έμφραξη του δοντιού. Σε αντίθετη περίπτωση, με την μικροβιακή έκθεση του πολφού στην στοματική κοιλότητα, ο πόνος γίνεται διαπεραστικός, η φλεγμονή σταδιακά εξαπλώνεται σε όλη την έκταση του πολφού και θεωρείται πλέον μη αναστρέψιμη με μοναδική θεραπεία να θεωρείται η ενδοδοντική (απονεύρωση).

Πόσα δόντια έχει ο άνθρωπος;

Το σύνολο των δοντιών που είναι διατεταγμένα στις δύο γνάθους και διαφέρουν μεταξύ τους στην θέση, το σχήμα και το μέγεθος αποτελούν τον οδοντικό φραγμό. Η οδοντική αυτή ποικιλομορφία σε συνδυασμό με τα οστά των γνάθων και τους λοιπούς μαλακούς ιστούς της ευρύτερης περιοχής (παρειές, γλώσσα, χείλη) εξασφαλίζει την λειτουργία της μάσησης και της ομιλίας ενώ διαμορφώνει την αισθητική του κάτω τριτημόριου του προσώπου.

Οι οδοντικές ομάδες που αποτελούν τον οδοντικό φραγμό είναι οι κάτωθι:

– Τομείς: κεντρικός τομέας και πλάγιος τομέας
– Κυνόδοντες
– Προγόμφιοι: Πρώτος προγόμφιος και δεύτερος προγόμφιος
– Γομφίοι: Πρώτος γομφίος, δεύτερος γομφίος και τρίτος γομφίος

Πρόσθια δόντια χαρακτηρίζονται οι Τομείς και οι Κυνόδοντες ενώ οπίσθια δόντια οι Προγόμφιοι και οι Γομφίοι.

Στον άνθρωπο συναντάμε δύο οδοντοφυΐες, την νεογιλή και την μόνιμη, με την πρώτη να αποτελείται από 20 δόντια και την δεύτερη από 32 δόντια. Η ανατολή των νεογιλών δοντιών λαμβάνει χώρα από την ηλικία των 6-33 μηνών και σταδιακά αυτά αντικαθίστανται από τα μόνιμα, σε μια χρονική περίοδο που ξεκινά από την ηλικία των 6-7 ετών και φθάνει ως 12-13 ετών (για τρίτους γομφίους ως 17-21 ετών). Οι χρόνοι ανατολής και απόπτωσης των νεογιλών και ανατολής των μόνιμων δοντιών είναι χαρακτηριστικοί για κάθε ομάδα δοντιών.Κάθε δόντι χαρακτηρίζεται από μια μοναδική θέση στον οδοντικό φραγμό. Οι συντεταγμένες για αυτήν την θέση δίνονται από την νοητή οριζόντια γραμμή που χωρίζει την άνω από την κάτω γνάθο και την νοητή κάθετη μέση γραμμή του προσώπου, οι οποίες τεμνόμενες σχηματίζουν τα τέσσερα τεταρτημόρια του οδοντικού φραγμού. Κάθε τεταρτημόριο φέρει τον ίδιο αριθμό και τις ίδιες ομάδες δοντιών με συγκεκριμένη αλληλουχία. Επομένως:
– Η νεογιλή οδοντοφυΐα αποτελείται από: 1 Κεντρικό Τομέα, 1 Πλάγιο Τομέα, 1 Κυνόδοντα και 2 Γομφίους (Σύνολο 5 δόντια x 4 τεταρτημόρια = 20 νεογιλά δόντια)
– Η μόνιμη οδοντοφυΐα από: 1 Κεντρικό Τομέα, 1 Πλάγιο Τομέα, 1 Κυνόδοντα, 2 Προγόμφιους και 3 Γομφίους (Σύνολο 8 δόντια x 4 τεταρτημόρια = 32 μόνιμα δόντια).

Τι είναι η τερηδόνα και πώς θεραπεύεται;

Αποτελεί νόσο των σκληρών οδοντικών ιστών, η οποία χαρακτηρίζεται από απομεταλλικοποίηση της ανόργανης δομής και αποδομή της οργανικής δομής των δοντιών. Είναι αναμφίβολα από τις πιο συχνές παθήσεις του ανθρώπινου σώματος και από τις βασικότερες αιτίες απώλειας οδόντων.
Η εμφάνιση τερηδονικής βλάβης οφείλεται στην δράση τερηδογόνων μικροοργανισμών οι οποίοι υπάρχουν σε φυσιολογικά πλαίσια στην στοματική κοιλότητα. Ωστόσο ο συνδυασμός κακής στοματικής υγιεινής και μιας διατροφής πλούσιας σε υδατάνθρακες οδηγούν στον σχηματισμό μεγάλων μικροβιακών ομάδων στην επιφάνεια των δοντιών (οδοντική πλάκα) και αργότερα πέτρας (τρυγία) οι οποίες ζυμώνουν αυτούς τους υδατάνθρακες με αποτέλεσμα την παραγωγή οξέων. Η δράση των οξέων είναι εκείνη που θα προκαλέσει απασβέστωση και την δημιουργία της τερηδονικής κοιλότητας.
Σημειώνεται ότι η ύπαρξη τερηδογονικών μικροοργανισμών δεν αποτελεί κίνδυνο πρόκλησης της τερηδονικής νόσου. Όσο όμως απουσιάζει η κατάλληλη στοματική υγιεινή και η ισορροπημένη διατροφή σε σάκχαρα, τόσο η συνεχής αυτή τροφοδότηση των μικροοργανισμών με τα απαραίτητα συστατικά θα οδηγήσει σε αποδόμηση των υδατανθράκων, την παραγωγή οξέων και την καταστροφή των δοντιών.
Άλλοι σημαντικοί παράγοντες στην δημιουργία τερηδονικής βλάβης αποτελούν η χαμηλή ποσότητα (Ξηροστομία) και ποιότητα του σάλιου λόγω γενικών παθήσεων όπως ο Σακχαρώδης Διαβήτης, οδοντικές παθήσεις γενετικού χαρακτήρα όπως η Ατελής Αδαμαντινογένεση, ορθοδοντικές ανωμαλίες και ορθοδοντικά μηχανήματα (σιδεράκια) που δυσκολεύουν τον καθαρισμό των δοντιών, παλιές προβληματικές αποκαταστάσεις και επιβλαβείς συνήθειες καθώς και η κληρονομικότητα.

Η εμφάνιση υπερευαισθησίας σε θερμικά ερεθίσματα και ο ελαφρός αποχρωματισμός των οδοντικών ιστών αποτελούν ενδείξεις για την ύπαρξη τερηδονικής βλάβης από τον ίδιο τον ασθενή ο οποίος συνήθως δεν αντιλαμβάνεται την βλάβη παρά μόνο όταν αυτή έχει προχωρήσει στον οδοντικό πολφό.

Σε πρώτη φάση, παρατηρείται η ύπαρξη λευκών κηλίδων (White Spots) στο επίπεδο της αδαμαντίνης λόγω τοπικής μείωσης των ανόργανων συστατικών της δομής της. Η απασβέστωση αυτή θεωρείται αναστρέψιμη, αντιμετωπίζεται με συντηρητικό τρόπο και ονομάζεται Αρχόμενη Τερηδόνα.

Όταν η τερηδονική βλάβη αναπτυχθεί βαθύτερα προς την οδοντίνη, δημιουργείται τερηδονική κοιλότητα, η αντιμετώπιση της οποίας πλέον είναι παρεμβατική. Με την είσοδο της τερηδόνας στην πιο «μαλακή» οδοντίνη σε σχέση με την αδαμαντίνη, αυτή εξελίσσεται με ευκολότερο και πιο εκτενή τρόπο. Σε αυτό το στάδιο δεν δύναται η επανασβέστωση της αδαμαντίνης και της οδοντίνης, με την θεραπεία να συμβάλλει στον λεπτομερή καθαρισμό και απομάκρυνση της τερηδονισμένης ουσίας και την έμφραξη της κοιλότητας (σφράγισμα). Αν η αντιμετώπιση δεν είναι έγκαιρη, η καταστροφή του οδοντικού ιστού καταλήγει στον πολφό, είναι μόνιμη και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε απώλεια του δοντιού.

Η πρόληψη της τερηδονικής βλάβης γίνεται πράξη μέσα από τον έλεγχο του υπάρχοντος μικροβιακού φορτίου στο στοματικό περιβάλλον. Μέσα σωστής στοματικής υγιεινής όπως το τακτικό βούρτσισμα με φθοριούχο οδοντόκρεμα, η χρήση οδοντικού νήματος σε καθημερινή βάση και η ισορροπημένη διατροφή συμβάλλουν στην διατήρηση της καλής στοματικής υγείας και την αποφυγή εμφάνισης τερηδόνας. Ιδιαίτερα για την κρίσιμη παιδική ηλικία, απαραίτητες μπορούν να θεωρηθούν η φθορίωση των δοντιών με τα κατάλληλα φθοριούχα σκευάσματα και η εφαρμογή προληπτικών εμφράξεων (sealants) στα πρώτα μόνιμα δόντια.
Κάθε τερηδονική βλάβη θεωρείται ξεχωριστή ανάλογα με την έκταση και το στάδιο της εξέλιξης, με τον οδοντίατρο να έρχεται αντιμέτωπος με διαφορετικά κλινικά πρωτόκολλα κάθε φορά. Στα πρωταρχικά στάδια της απασβεστίωσης, η φθορίωση του τερηδονισμένου δοντιού και η προληπτική έμφραξη θα οδηγήσει στην ανάσχεση της απώλειας ιόντων ασβεστίου από τον οδοντικό ιστό. Στην περίπτωσης απώλειας οδοντικής ουσίας και την δημιουργία κοιλότητας, η επεμβατική μέθοδος αντιμετώπισης με την απομάκρυνση της τερηδονισμένης ουσίας και την αποκατάσταση με σύγχρονα βιοσυμβατά υλικά είναι μονόδρομος.
Ανάλογα με την έκταση, όπως αναφέρθηκε, και το σχέδιο θεραπείας του ασθενή, η αποκατάσταση αυτή μπορεί να έχει την άμεση μορφή μιας απλής έμφραξης σύνθετης ρητίνης, μιας έμμεσης προσθετικής εργασίας από πορσελάνη ή σύνθετη ρητίνη (ένθετα-επένθετα) ή την δημιουργία μιας στεφάνης λόγω εκτεταμένης καταστροφής της δομής του δοντιού.

Γιατί με πονάει ο φρονιμίτης;

Οι φρονιμίτες αποτελούν ουσιαστικά τον τρίτο γομφίο κάθε οδοντοστοιχίας και το τελευταίο χρονικά μόνιμο δόντι που αποκτά ο άνθρωπος. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μόνιμα δόντια που ανατέλλουν σε σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ τους, ο φρονιμίτης εμφανίζεται σχετικά αργά, συνήθως από το 17ο έτος της ηλικάς ως και το 25ο έτος. Η καθυστερημένη αυτή φυσιολογική απόκτηση του τρίτου γομφίου και η έλλειψη ελεύθερου χώρου πίσω από τον δεύτερο γομφίο τόσο στην άνω όσο και στην κάτω γνάθο συνδεόνται με μια σειρά από κλινικές επιπλοκές.
Χαρακτηρίζεται ως ένα δόντι δίχως σταθερή μυλική μορφολογία, συνήθως με 2-3 ρίζες οι οποίες σε μέγεθος είναι μικρότερες σε σχέση με τους υπόλοιπους γομφίους. Δεν είναι λίγες οι φορές βέβαια που μπορεί να παρατηρηθεί η απουσία σχηματισμού ενός ή περισσοτέρων εκ των τεσσάρων φρονιμιτών λόγω γενετικών παραμέτρων.

Προβλήματα που προκαλούν οι φρονιμίτες
Καθώς οι φρονιμίτες δεν εμφανίζονται ταυτόχρονα με τα υπόλοιπα μόνιμα δόντια, η ανατολή τους έρχεται αντιμέτωπη τόσο με την έλλειψη διαθέσιμο χώρου στον φραγμό όσο και με την δυσκολία να διαπεράσουν τα παχύτερα σε αυτή την ηλικία ούλα. Επομένως, από τα πρώτα συμπτώματα εμφάνισης των φρονιμιτών είναι ο έντονος πονόδοντος συνοδευόμενος αρκετές φορές από οίδημα και πόνο στην περιοχή της αντίστοιχης παρειάς, δυσκολία μάσησης και τρισμό (περιορισμός ανοίγματος του στόματος). Η διάρκεια αυτών των ενοχλήσεων μπορεί να διαρκέσει 10-15 ημέρες.
Αρκετές φορές, όπως προαναφέραμε λόγω έλλειψης διαθέσιμου χώρου, οι φρονιμίτες δεν καταφέρνουν να ανατείλουν πλήρως ή μπορούν να παραμείνουν εγκλωβισμένοι μέσα στο οστό της γνάθου, κάτω από το επίπεδο των ούλων. Οι φρονιμίτες αυτοί χαρακτηρίζονται ως ημιέγκλειστοι ή έγκλειστοι αντίστοιχα. Ο εγκλεισμός αυτός μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από βλάβες που ενδιαφέρουν τόσο τα παρακείμενα δόντια, δηλαδή τους δεύτερους γομφίους, τους μαλακούς ιστούς με την εμφάνιση φλεγμονής των ούλων όσο και την κροταφογναθική άρθρωση.
Με την παραμονή του φρονιμίτη εντός του οστού της γνάθου, υπάρχει ο κίνδυνος της συνεχούς επαφής του με τις ρίζες του παρακείμενου δοντιού με αποτέλεσμα την αλλοίωση τους και μακροπρόθεσμα την εμφάνιση προβλημάτων και σε αυτό. Από την άλλη πλευρά, κατά την προσπάθεια ανατολής του φρονιμίτη με πλάγιο προσανατολισμό, μπορεί να προκληθεί μετακίνηση των υπόλοιπων δοντιών, με αποτέλεσμα την αλλοίωση της ορθής σύγκλεισης, την εμφάνιση συνωστισμών και την απαίτηση μιας ορθοδοντικής θεραπείας. Υποχρεωτική επομένως είναι η έγκαιρη εξακρίβωση της θέσης του φρονιμήτη με την ακτινογραφική εξέταση και η διαπίστωση αν ο εν λόγω φρονιμίτης αποτελεί απειλή ή μη για τα υπόλοιπα δόντια.
Εάν οι φρονιμίτες καταφέρουν και βρουν κάποια διέξοδο και εν τέλει να ανατείλλουν πλήρως παρά την σχετική έλλειψη χώρου στην γνάθο, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο η απουσία ευθυγράμμισης του άξονα τους με τα υπόλοιπα δόντια. Αποτέλεσμα της προεξοχής της μύλης των φρονιμιτών προς τα έξω ή προς τα μέσα είναι ο τραυματισμός των μαλακών ιστών της παρειάς (μάγουλο) και της γλώσσας.Η πιο διαδεδομένη φλεγμονή ωστόσο στην περίπτωση των φρονιμιτών δεν είναι άλλη από την περιστεφανίτιδα που εμφανίζεται κυρίως σε περιπτώσεις ημιεγκλείστων. Στην περίπτωση αυτή, ένα τμήμα της κλινικής μύλης του φρονιμίτη καλύπτεται από ένα λεπτό στρώμα ουλικού ιστού (ουλική καλύπτρα), κάτω από το οποίο μπορεί να εισχωρήσουν με σχετική ευκολία μικρόβια και ποικίλες τροφές προκαλώντας φλεγμονή. Η παρατεταμένη αυτή φλεγμονή σε συνδυασμό με την έλλειψη σωστής στοματικής υγιεινής στην περιοχή αυτή λόγω θέσης μέσα στο στόμα μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση λοίμωξης και αποστήματος γύρω από το εν λόγω δόντι με επίπονες συνέπειες.
Εξαιτίας της απομακρυσμένης ανατομικής θέσης των φρονιμιτών μέσα στο στόμα, όπως αναφέρθηκε είναι δύσκολος ο αποτελεσματικός καθαρισμός της περιοχής. Μάλιστα, όταν η ανατολή του δοντιού συνδυάζεται με πόνο, ο ασθενής αποφεύγει να βουρτσίζει την συγκεκριμένη περιοχή για την αποφυγή του ενώ δεν είναι λίγοι που εμφανίζουν αντανακλαστικά εμετού κατά το βούρτσισμα εκεί. Απόρροια είναι η εναπόθεση οδοντικής μικροβιακής πλάκας που δημιουργεί αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης περιοδοντικής νόσου και την ανάπτυξη τερηδόνας στους σκληρούς οδοντικούς ιστούς, τόσο στον ίδιο τον φρονιμίτη όσο και στα παρακείμενα, άθικτα μέχρι πρότινος, δόντια.
Όμοιας βαρύτητας σε σχέση με την επίδραση στους σκληρούς και μαλακούς ιστούς, είναι και η συμπτωματολογία στην περιοχή της Κροταφογναθικής Άρθρωσης και των οστών των γνάθων. Καθώς ένας φρονιμίτης ανατέλλει σε μη φυσιολογική θέση, παρεμβαίνει στην αρμονική κίνηση των υπόλοιπων δοντιών, με αποτέλεσμα κατά την μάσηση να ασκείται πίεση στην άρθρωση και τους μύες της γνάθου, συνοδευόμενη από κεφαλαλγίες και μυϊκούς σπασμούς. Τέλος, αν και με μικρές κλινικές πιθανότητες, συναντάται η εμφάνιση καταγμάτων των γνάθων εξαιτίας της ανατολής των φρονιμιτών. Το οπίσθιο μέρος της γνάθου χαρακτηρίζεται από μειωμένο πάχος οστού και η εμφάνιση των τρίτων γομφίων οδηγεί στην άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στην ευρύτερη περιοχή με συνέπεια ένα κάταγμα στην γνάθο, κίνδυνος ο οποίος αυξάνεται σημαντικά αν η ανατολή του δοντιού συνοδεύεται από περιοδοντικά προβλήματα, απόστήματα, κύστες που αποδυναμώνουν περαιτέρω την οστική δομή.

Αντιμετώπιση
Εξαιτίας της ποικιλομορφίας των φρονιμιτών όσον αφορά το σχήμα και την θέση ανατολής και των αρκετών κλινικών προβλημάτων με την φτωχή μακροχρόνια πρόγνωση, συστήνεται σχεδόν πάντα η εξαγωγή τους. Ωστόσο, αν οι τρίτοι γομφίοι έχουν αναπτυχθεί φυσιολογικά και η ανατολή τους δεν συνοδεύεται από προβλήματα, μπορούν να έχουν την ίδια λειτουργικότητα με οποιοδήποτε άλλο δόντι κατά την μάσηση. Μάλιστα, οι φρονιμίτες μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα χρήσιμοι στην Προσθετική και την Ορθοδοντική με την στήρικη μερικών οδοντοστοιχιών και την τοποθέτηση δακτυλίων ως στήριγμα των συρμάτων, αντίστοιχα.
Αναμφίβολα, λόγω της αυξημένης επικινδυνότητας για την εμφάνιση οδοντιατρικών επιπλοκών, η εξαγωγή των φρονιμιτών έστω και η προληπτική, είναι η άμεση θεραπευτική επιλογή όμως η συντηρητική αντιμετώπιση εν απουσία οποιασδήποτε παθολογικής αιτίας και η διατήρηση ενός ακόμη υγιούς δοντιού στον φραγμό πρέπει λα ληφθεί υπόψη.

Τι είναι η ουλίτιδα και που βοηθάει ο καθαρισμός;

Η ουλίτιδα αποτελεί το αρχικό στάδιο και την πιο ήπια μορφή της περιοδοντικής νόσου. Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μιας ελαφριάς φλεγμονής στο επίπεδο των ούλων εξαιτίας της δράσης των παραγόμενων τοξινών από την οδοντική μικροβιακή πλάκα και της πέτρας (τρυγίας) που συσσωρεύεται γύρω από τα δόντια. Θεωρείται αναστρέψιμη, σύμφωνα πάντα με την σωστή στοματική υγιεινή καθώς στο στάδιο της ουλίτιδας δεν παρατηρείται βλάβη στο φατνιακό οστό και τους συνδετικούς (περιοδοντικούς) ιστούς.

Συμπτώματα ουλίτιδας
Τα βασικότερα συμπτώματα της ουλίτιδας είναι:
– Ερεθισμός και αιμορραγία των ούλων κατά το βούρτσισμα των δοντιών, την χρήση οδοντικού νήματος ή ακόμα και κατά την εξέταση στο οδοντιατρείο. Αποτελεί την πιο ασφαλή ένδειξη ύπαρξης ουλίτιδας, ωστόσο αρκετοί ασθενείς αγνοούν το σύμπτωμα ενώ αντί να συνεχίσουν με εντατικό ρυθμό το βούρτσισμα και την απομάκρυνση των παθογόνων μικροβίων γύρω από τα δόντια, το αποφεύγουν λόγω άλγους, επιβαρύνοντας την κατάσταση.
– Ουλική υφίζηση,
 η υποχώρηση δηλαδή του επιπέδου των ούλων προς την κατεύθυνση της ρίζας του δοντιού και έλλειψη πρόσφυσης των ούλων επάνω στα δόντια, με αποτέλεσμα την δημιουργία θυλάκων ανάμεσα σε ούλο και δόντι με βάθος, στην φάση της ουλίτιδας, από 1 ως 4 χιλιοστά. Συνήθως ο ασθενής σε αυτή την φάση της νόσου θεωρεί ότι τα δόντια του είναι μεγαλύτερα μιας και η υφίζηση δίνει την εντύπωση μεγαλύτερης κλινικής μύλης.
– Υπερευαισθησία των δοντιών σε θερμικά ερεθίσματα (ζεστό, κρύο) λόγω της έκθεσης της οδοντίνης και των οδοντινικών σωληναρίων κατά μήκος της ρίζας του δοντιού ύστερα από την υφίζηση των ούλων.
– Άσχημη αναπνοή
η οποία μπορεί να συνδυαστεί με την αίσθηση μεταλλικής γεύσης στο στόμα.

Θεραπεία Ουλίτιδας
Αναμφίβολα το αποδοτικότερο μέσο θεραπείας οποιασδήποτε νόσου δεν είναι άλλο από την πρόληψη. Η πρόληψη της ουλίτιδας μπορεί να γίνει με σχετική ευκολία, με την εξάλειψη όλων των παθογόνων παραγόντων που συνδέονται με την μικροβιακή μόλυνση και την πρόκληση της περιοδοντικής νόσου. Κύρια χαρακτηριστικά της πρόληψης αποτελούν το τακτικό και ορθό βούρτσισμα των δοντιών για την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας, η χρήση οδοντικού νήματος και μεσοδόντιων βουρτσών για τις πιο δυσπρόσβατες περιοχές, η σωστή επιλογή οδοντόκρεμας με το κατάλληλο περιεχόμενο αντιμικροβιακών παραγόντων καθώς και η χρήση στοματικού διαλύματος με χλωρεξιδίνη ως συμπληρωματικό του βουρτσίσματος. Εξίσου σημαντικά μέτρα πρόληψης της στοματικής υγιεινής και όχι μόνο θεωρούνται η σωστή διατροφή, δίχως την υπερβολική κατανάλωση σακχάρων που συμβάλλουν στην δημιουργία της οδοντικής πλάκας, η διακοπή συνηθειών όπως το κάπνισμα που σχετίζεται με την εμφάνιση καρκίνων στο στόμα.
Κατά την επίσκεψη του ασθενή στον χώρο του οδοντιατρείου για την θεραπεία της ουλίτιδας, της αρχικής μορφής της περιοδοντικής νόσου, κύριοι στόχοι της οποιασδήποτε εργασίας αποτελούν η μείωση της υπάρχουσας φλεγμονής των ούλων και η παρεμπόδιση της εξέλιξης προς περιοδοντίτιδα, η εξάλειψη του μικροβιακού φορτίου που ευθύνεται για την έναρξη της νόσου καθώς και η ενεργοποίηση του ασθενή σε θέματα στοματικής υγιεινής με την εξάλειψη επιβαρυντικών παραγόντων και την ενημέρωση για την ορθή πρόληψη και σταθεροποίηση της κατάσταση μετά το πέρας της θεραπείας.
Βασικός άξονας της θεραπείας της ουλίτιδας στο οδοντιατρείο θεωρείται η Αποτρύγωση και η Ριζική Απόξεση (Καθαρισμός δοντιών). Κατά την αποτρύγωση απομακρύνεται η οδοντική πλάκα και η πέτρα (τρυγία) από την περιοχή γύρω από την γραμμή των ούλων ενώ κατά την ριζική απόξεση επιτυγχάνεται ο καθαρισμός της υπο-ουλικής πέτρας και του μικροβιακού φορτίου στις επιφάνειες των ριζών του δοντιού καθώς και η εξομάλυνση ανωμαλιών των ριζικών επιφανειών που συμβάλλουν στην προσκόλληση της οδοντικής πλάκας. Η διαδικασία του καθαρισμού των δοντιών πραγματοποιείται με την χρήση ειδικών συσκευών υπερήχων που ονομάζονται ξέστρα. Σε περίπτωση ευαισθησίας των δοντιών, αποτριβών και ουλικών υφιζήσεων, υπάρχει περίπτωση ο βαθύς καθαρισμός να είναι επώδυνος και είναι πιθανή η χρήση τοπικού αναισθητικού. Μια μέθοδος απομάκρυνσης υπερ-ουλικής οδοντικής πλάκας και χρωστικών στην επιφάνεια του δοντιού θεωρείται η σοδοβολή (Αεροστίλβωση), με την οποία πεπιεσμένα μικρά σωματίδια διττανθρακικού νατρίου υπό μορφή σπρέι, καθαρίζουν και γυαλίζουν την οδοντική επιφάνεια.
Με το πέρας της θεραπείας, είναι φυσιολογική μια μικρή αίσθηση πόνου στα δόντια και τα ούλα μετά από έναν βαθύ καθαρισμό, καθώς με την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας και της τρυγίας βρίσκονται εκτεθειμένα πλέον τα οδοντικά σωληνάρια. Συνίσταται η χρήση ενός αντιμικροβιακού στοματικού διαλύματος και η σύσταση παυσίπονων από τον οδοντίατρο.

Πότε χρειάζομαι απονεύρωση;

Η ενδοδοντική θεραπεία (γνωστή και ως απονεύρωση) είναι μια πολύπλοκη οδοντιατρική πράξη που περιλαμβάνει την αφαίρεση των μολυσμένων ιστών (συνδετικοί ιστοί, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα) από τον οδοντικό πολφό, τον πλήρη καθαρισμό και την διαμόρφωση της κοιλότητας, την έμφραξη των ριζικών σωληνών και την αποκατάσταση του δοντιού μυλικά με σκοπό την διατήρηση του δοντιού στον οδοντικό φραγμό και την αποφυγή της απώλειας του με εξαγωγή.

Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν στην ενδοδοντική θεραπεία ενός δοντιού είναι κυρίως θεραπευτικοί και περιλαμβάνουν την ύπαρξη μιας βαθιάς τερηδονικής βλάβης που έχει προσβάλει τον οδοντικό πολφό, την εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων λόγω μόλυνσης της περιοχής γύρω από την ρίζα του δοντιού όπως επίσης και εκτενή κατάγματα των δοντιών με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας που θέτει σε κίνδυνο την προστασία του οδοντικού πολφού. Αντιθέτως, η ενδοδοντική θεραπεία θεωρείται μια επιβαλλόμενη διαδικασία στην περίπτωση δοντιών τα οποία έχουν υποστεί σημαντική δομική βλάβη και με το πέρας του απαραίτητου τροχίσματος δεν μπορούν να υποστηρίξουν μια επιθυμητή προσθετική εργασία (στεφάνη-γέφυρα).
Μια τερηδονική κοιλότητα χωρίς άμεση συντηρητική θεραπεία εξελίσσεται, εμβαθύνει και το μικροβιακό φορτίο διαπερνά αδαμαντίνη και οδοντίνη μολύνοντας τον οδοντικό πολφό. Ακόμα και στην περίπτωση δοντιών με πολλαπλούς τερηδονισμούς και αλλεπάλληλες εμφράξεις, η διείσδυση μικροβίων και η εμφάνιση δευτερογενούς τερηδόνας σε πολύ μικρή απόσταση από τον οδοντικό πολφό καθιστά επισφαλή μια νέα συντηρητική έμφραξη (σφράγισμα). Σε αυτό το ενδεχόμενο, ο οδοντίατρος καλείται προληπτικά να προχωρήσει στην ενδοδοντική θεραπεία παρά το γεγονός πως ο οδοντικός πολφός είναι ακόμη άθικτος, για την αποφυγή μελλοντικών επιπλοκών.
Οδοντικοί τραυματισμοί υπό την μορφή βαθέων καταγμάτων που προκαλούν άμεση έκθεση του οδοντικού πολφού ή την εκδήλωση σημαντικών ρωγμών μέσω των οποίων παθογόνα μικρόβια είναι σε θέση να εισχωρήσουν στην πολφική κοιλότητα απαιτούν την διενέργεια ενδοδοντικής θεραπείας. Οποιαδήποτε μικροβιακή προσβολή του οδοντικού πολφού, πόσο μάλλον η άμεση έκθεση του στο εξωτερικό, στοματικό περιβάλλον μετά από αξιοσημείωτη απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας θεωρείται μη αντιστρεπτή και η «απονεύρωση» θεωρείται μονόδρομος.
Σε περίπτωση μη έγκαιρης θεραπείας του επηρεασμένου πολφού είναι η εξάπλωση της μόλυνσης εκτός του δοντιού και η εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων. Η αποδόμηση των νεκρών πολφικών ιστών και του οστού της γνάθου οδηγεί στην εμφάνιση πύον και την έξαρση των συμπτωμάτων. Αν και τα ακρορριζικά αποστήματα είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης του πολφού, ωστόσο αρκετές φορές δύναται να θεωρούνται η αιτία αυτής εξαιτίας της ύπαρξης περιοδοντικών θυλάκων (ενδο-περιοδοντικό σύνδρομο). Το μικροβιακό φορτίο των θυλάκων προσβάλλει την περιοχή γύρω από τις κορυφές των ριζών του δοντιού και από εκεί εισέρχονται στον ριζικό σωλήνα και κατευθύνονται στην πολφική κοιλότητα.
Η ενδοδοντική θεραπεία αποτελεί μια προληπτική μεν απαραίτητη δε διαδικασία στα πλαίσια προσθετικών εργασιών σε δόντια με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας τα οποία δεν μπορούν να συγκρατήσουν μια μελλοντική στεφάνη ή γέφυρα, αν και ο οδοντικός πολφός τους δεν έχει μολυνθεί ακόμα. Η λύση δίνεται με την απονεύρωση και την αναγκαία ανασύσταση όπου θα τοποθετηθεί με ασφάλεια η προσθετική εργασία.

Είναι επικίνδυνη η Λεύκανση;

Η Λεύκανση αποτελεί μια ενδεδειγμένη μέθοδο της αισθητικής οδοντιατρικής με αποκλειστικό στόχο την αλλαγή του χρώματος και της φωτεινότητας των δοντιών. Θεωρείται ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια ενώ συμβάλλει στην ικανοποιητική βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών με χαμηλότερο κόστος σε σχέση με προσθετικές τεχνικές.
Βασική προϋπόθεση για την κατανόηση της διαδικασίας της λεύκανσης είναι η παραδοχή πως το φυσικό χρώμα των δοντιών διαφέρει από άτομο σε άτομο. Τόσο φυλετικοί και γενετικοί παράγοντες όσο και καθημερινές συνήθεις όπως το κάπνισμα, η διατροφή, η λήψη φαρμάκων, σε συνδυασμό με οδοντιατρικά προβλήματα όπως οδοντικοί τραυματισμοί και ενδοδοντικές θεραπείες οδηγούν σε ένα ευρύ χρωματικό φάσμα των ανθρώπινων δοντιών.
Αναμφίβολα το κιτρινωπό χρώμα των δοντιών κάνει αρκετούς ανθρώπους να αισθάνονται άβολα κατά την ομιλία ή το χαμόγελο τους. Τα δυσχρωμικά αυτά δόντια οφείλουν την παρουσία τους σε ποικίλους παράγοντες όπως είναι η εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην επιφάνειά τους. Οι βασικότερες αιτίες που οδηγούν σε αποχρωματισμό των δοντιών και απαιτούν την λεύκανση αυτών είναι:
– Κάπνισμα
– Μακροχρόνια συσσώρευση χρωστικών λόγω διατροφής (καφές,κρασί)
– Φθορίαση (η υπερβολική λήψη φθορίου)
– Χρόνια χρήση αντιβιοτικών τετρακυκλίνης στην παιδική ηλικία
– Τραυματισμοί δοντιών με αιμάτωμα και νέκρωση του οδοντικού πολφού
– Παλαιές εμφράξεις αμαλγάματος
– Ενδοδοντικές θεραπείες δίχως την μεταγενέστερη συνοδεία προσθετικής εργασίας
– Ηλικία, κληρονομικότητα και γενετικοί παράγοντες.

Οι δυσχρωμίες των δοντιών μπορούν να ταξινομηθούν σε εσωτερικές και εξωτερικές. Οι εξωτερικές θεωρούνται και οι πιο συνηθισμένες, αφορούν στην συσσώρευση χρωστικών ουσιών στην επιφάνεια των δοντιών οι οποίες όπως αναφέρθηκε προέρχονται από τις διατροφικές συνήθειες του κάθε ατόμου και κυρίως είναι οι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες. Ωστόσο αν η προσκόλληση των ουσιών αυτών συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εισχώρηση τους στο εσωτερικό του δοντιού τις καθιστά και δυσκολότερες προς αντιμετώπιση. Το ορθό βούρτσισμα των δοντιών σε συνδυασμό με τον τακτικό εξαμηνιαίο καθαρισμό στον χώρο του οδοντιατρείου μπορούν να αποτρέψουν την μακροχρόνια εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην εξωτερική οδοντική επιφάνεια αλλά παραμένουν ανεπαρκή μέσα για την αντιμετώπιση των εσωτερικών δυσχρωμιών.

Η λεύκανση των δοντιών διαδραματίζεται με την χρήση οξειδωτικών παραγόντων όπως είναι το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2 ) με συγκεντρώσεις 15-38% και το υπεροξείδιο του καρβαμιδίου (CH6N2O3) με 10-44%, με το πρώτο όντας πιο δραστικό να χρησιμοποιείται σε εφαρμογές εντατικής λεύκανσης στον χώρο του ιατρείου και το δεύτερο σε προϊόντα λεύκανσης στο σπίτι.
Η δράση των λευκαντικών ουσιών αποτελείται από την διείσδυση στην αδαμαντίνη και την οδοντίνη και την αποδόμηση των συσσωρευμένων χρωστικών, οδηγώντας παράλληλα στην σταδιακή λεύκανση. Αυτοί οι χημικοί παράγοντες αυτοενεργοποιούνται μόλις τοποθετηθούν προσεχτικά πάνω στην οδοντική επιφάνεια και η δράση τους είναι εφικτό να επιταχυνθεί με την εφαρμογή ειδικής συχνότητας φωτός όπως είναι οι λάμπες αλογόνου,
LED και το Laser.
Σαφώς και ο βαθμός της χρωματικής αλλαγής του δοντιού εξαρτάται από το είδος, την αιτία της δυσχρωμικής αλλοίωσης, την συγκέντρωση του λευκαντικού παράγοντα και την συχνότητα εφαρμογής του στο ιατρείο. Μετά το πέρας της θεραπείας, ο ασθενής μπορεί να ακολουθήσει μια πληθώρα τεχνικών οι οποίες θα ωθήσουν στην σταθεροποίηση του χρώματος όπως είναι οι εξατομικευμένοι λευκαντικοί νάρθηκες, οι λευκαντικές οδοντόκρεμες καθημερινής και περιορισμένης χρήσης και τα λευκαντικά
gel επάλειψης. Ξεκαθαρίζεται όμως ότι η λεύκανση στο οδοντιατρείο είναι η πιο άμεση και αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος σε σχέση με την μακροχρόνια χρήση φαρμακευτικών προϊόντων στο σπίτι.

Οδηγίες μετά την εξαγωγή.
Για την καλύτερη επούλωση της πληγής και την αποφυγή ανεπιθύμητων καταστάσεων, ακολουθήστε τις παρακάτω οδηγίες :
  • Το τολύπιο βάμβακος ή η γάζα που τοποθετήθηκε στο τραύμα, κρατήστε τα σε αυτή τη θέση, δαγκώνοντας, επί 30 λεπτά. Εάν η αιμορραγία συνεχιστεί, τοποθετείστε νέο, για 60 λεπτά ακόμη. Για να ελαχιστοποιήσετε την περαιτέρω αιμορραγία, αποφύγετε την άσκηση και καθίστε σε όρθια θέση. Εάν η αιμορραγία επιμείνει περισσότερο από 24 ώρες, επιβάλλεται να προσέλθει ο ασθενής στο ιατρείο.
  • Εάν μετά την εξαγωγή παρουσιασθεί οίδημα (πρήξιμο) στην περιοχή του τραύματος, συνιστάται η τοποθέτηση παγοκύστης εξωστοματικά για διάστημα μιας ώρας με περιοδικές εφαρμογές ανά 10 λεπτά και διάρκεια της εφαρμογής 5 λεπτά. Μετά την πάροδο 36 ωρών, ο πάγος δεν έχει πια επίδραση. Σε περίπτωση δυσκαμψίας της γνάθου, μην ανησυχήσετε, είναι μια φυσιολογική αντίδραση ύστερα από χειρουργική επέμβαση εξαγωγής δοντιού.
  • Για την πρόληψη του πόνου, θα χρειασθεί ο ασθενής να πάρει παυσίπονο πριν την επέμβαση (όχι ασπιρίνη) και αν μετά την επέμβαση ο πόνος συνεχίζεται, η δόση επαναλαμβάνεται μετά από 4 ώρες. Η λήψη αντιβιοτικών γίνεται εφόσον συστήνεται από τον οδοντίατρο.
  • Αποφύγετε να πίνετε υγρά με καλαμάκι, ώστε να μην προκληθεί αιμορραγία. Προσπαθήστε να τρώτε μόνο μαλακές τροφές χλιαρές, κρύες και όχι ζεστές και σκληρές. Παράλληλα αποφύγετε την μάσηση από την μεριά της εξαγωγής. Η μάσηση θα χρειασθεί τα επόμενα τρία 24ωρα να γίνεται από το αντίθετο της εξαγωγής, ημιμόρειο.
  • Σε ασθενείς που είναι καπνιστές, συνιστάται να αποφύγουν το κάπνισμα για τουλάχιστον 12 ώρες μετά την εξαγωγή.
  • Αποφύγετε να ξεπλύνετε το στόμα σας με νερό ή διάφορα αντισηπτικά. Έτσι αυξάνεται η αιμορραγία και καθυστερεί η επούλωση. Μετά το πρώτο 24ωρο γίνονται πλύσεις με αλατούχο νερό, 3 φορές την ημέρα επί 4 – 5 ημέρες και ο καθαρισμός των δοντιών γίνεται κανονικά με ήπιες κινήσεις .
  • Σε ασθενείς που χρησιμοποιούν οδοντοστοιχίες, κρίνεται σκόπιμο να μην τοποθετούνται για 24 ώρες μετά την εξαγωγή.
    Σε περίπτωση που αισθανθείτε ναυτία ή τάση για εμετό, μετά την χειρουργική επέμβαση, διακόψετε το αναλγητικό ή αντιβιοτικό, για 1 ώρα τουλάχιστον. Πιείτε γουλιά – γουλιά ένα αναψυκτικό ή τσάι για 15 λεπτά. Όταν η ναυτία υποχωρήσει, μπορείτε να καταναλώσετε στέρεες τροφές και να συνεχίσετε την φαρμακευτική σας αγωγή. Σε περίπτωση που τα συμπτώματα δεν υποχωρούν, παρακαλούμε επικοινωνήστε άμεσα με τον οδοντίατρο σας.
  • Είναι πιθανόν να εμφανιστούν άλλες παροδικές επιπλοκές όπως μούδιασμα του χείλους, μούδιασμα της γλώσσας, πυρετός, πόνος κατά την κατάποση, παροδική δυσκολία διάνοιξης του στόματος κ.α., για τα οποία ενημερωθήκατε πριν την εξαγωγή. Σε περίπτωση που τα φαινόμενα επιμείνουν, επικοινωνήστε με τον οδοντίατρο σας.
  • Τα ράμματα (που δεν είναι αυτοαπορροφούμενα) αφαιρούνται συνήθως 7 ημέρες μετά από την εξαγωγή.
  • Θυμηθείτε πως σε περίπτωση που σηκωθείτε ξαφνικά, υπάρχει πιθανότητα να ζαλιστείτε. Αν είστε ξαπλωμένος/η και θέλετε να σηκωθείτε, φροντίστε να μείνετε καθισμένος/η για ένα λεπτό, πριν σηκωθείτε όρθιος/α.
  • Μη διστάσετε να μας τηλεφωνήσετε για οτιδήποτε θεωρήσετε αναγκαίο και θα έχετε απάντηση το συντομότερο.




Copyright LeoDent 2019. All rights reserved.