YOUR DENTAL BLOG

Γιατί η οδοντιατρική γνώση χαρίζεται απλόχερα!



Καλημέρα! Σημερινό θέμα η απονεύρωση των δοντιών, μια αρκετά στρεσογόνα διαδικασία για τον ασθενή η οποία όμως μπορεί να έχει πολλά μελλοντικά οφέλη για τον ίδιο και την υγεία του! Πάμε να μάθουμε λοιπόν τι είναι και πότε πρέπει να θεραπεύσουμε ενδοδοντικά ένα δόντι….

Η ενδοδοντική θεραπεία είναι μια πολύπλοκη οδοντιατρική πράξη που περιλαμβάνει την αφαίρεση των μολυσμένων ιστών (συνδετικοί ιστοί, αιμοφόρα αγγεία και νεύρα) από τον οδοντικό πολφό, τον πλήρη καθαρισμό και την διαμόρφωση της κοιλότητας, την έμφραξη των ριζικών σωληνών και την αποκατάσταση του δοντιού μυλικά με σκοπό την διατήρηση του δοντιού στον οδοντικό φραγμό και την αποφυγή της απώλειας του με εξαγωγή.

Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν στην ενδοδοντική θεραπεία ενός δοντιού είναι κυρίως θεραπευτικοί και περιλαμβάνουν την ύπαρξη μιας βαθιάς τερηδονικής βλάβης που έχει προσβάλει τον οδοντικό πολφό, την εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων λόγω μόλυνσης της περιοχής γύρω από την ρίζα του δοντιού όπως επίσης και εκτενή κατάγματα των δοντιών με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας που θέτει σε κίνδυνο την προστασία του οδοντικού πολφού. Αντιθέτως, η ενδοδοντική θεραπεία θεωρείται μια επιβαλλόμενη διαδικασία στην περίπτωση δοντιών τα οποία έχουν υποστεί σημαντική δομική βλάβη και με το πέρας του απαραίτητου τροχίσματος δεν μπορούν να υποστηρίξουν μια επιθυμητή προσθετική εργασία (στεφάνη-γέφυρα).

Μια τερηδονική κοιλότητα χωρίς άμεση συντηρητική θεραπεία εξελίσσεται, εμβαθύνει και το μικροβιακό φορτίο διαπερνά αδαμαντίνη και οδοντίνη μολύνοντας τον οδοντικό πολφό. Ακόμα και στην περίπτωση δοντιών με πολλαπλούς τερηδονισμούς και ανεπάλληλες εμφράξεις, η διείσδυση μικροβίων και η εμφάνιση δευτερογενούς τερηδόνας σε πολύ μικρή απόσταση από τον οδοντικό πολφό καθιστά επισφαλή μια νέα συντηρητική έμφραξη (σφράγισμα). Σε αυτό το ενδεχόμενο, ο οδοντίατρος καλείται προληπτικά να προχωρήσει στην ενδοδοντική θεραπεία παρά το γεγονός πως ο οδοντικός πολφός είναι ακόμη άθικτος, για την αποφυγή μελλοντικών επιπλοκών.

Οδοντικοί τραυματισμοί υπό την μορφή βαθέων καταγμάτων που προκαλούν άμεση έκθεση του οδοντικού πολφού ή την εκδήλωση σημαντικών ρωγμών (cracks) μέσω των οποίων παθογόνα μικρόβια είναι σε θέση να εισχωρήσουν στην πολφική κοιλότητα απαιτούν την διενέργεια ενδοδοντικής θεραπείας. Οποιαδήποτε μικροβιακή προσβολή του οδοντικού πολφού, πόσο μάλλον η άμεση έκθεση του στο εξωτερικό, στοματικό περιβάλλον μετά από αξιοσημείωτη απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας θεωρείται μη αντιστρεπτή και η «απονεύρωση» θεωρείται μονόδρομος.

Σε περίπτωση μη έγκαιρης θεραπείας του επηρεασμένου πολφού είναι η εξάπλωση της μόλυνσης εκτός του δοντιού και η εμφάνιση ακρορριζικών αποστημάτων. Η αποδόμηση των νεκρών πολφικών ιστών και του οστού της γνάθου οδηγεί στην εμφάνιση πύον και την έξαρση των συμπτωμάτων. Αν και τα ακρορριζικά αποστήματα είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης του πολφού, ωστόσο αρκετές φορές δύναται να θεωρούνται η αιτία αυτής εξαιτίας της ύπαρξης περιοδοντικών θυλάκων (ενδο-περιοδοντικό σύνδρομο). Το μικροβιακό φορτίο των θυλάκων προσβάλλει την περιοχή γύρω από τις κορυφές των ριζών του δοντιού και από εκεί εισέρχονται στον ριζικό σωλήνα και κατευθύνονται στην πολφική κοιλότητα.

Η ενδοδοντική θεραπεία αποτελεί μια προληπτική μεν απαραίτητη δε διαδικασία στα πλαίσια προσθετικών εργασιών σε δόντια με σημαντική απώλεια σκληρής οδοντικής ουσίας τα οποία δεν μπορούν να συγκρατήσουν μια μελλοντική στεφάνη ή γέφυρα, αν και ο οδοντικός πολφός τους δεν έχει μολυνθεί ακόμα. Η λύση δίνεται με την «απονεύρωση» και την τοποθέτηση ενός ενδοδοντικού άξονα υαλονήματος ή μετάλλου, γύρω από τον οποίο και την αναγκαία ανασύσταση, θα τοποθετηθεί με ασφάλεια η προσθετική εργασία.



Καλημέρα! Ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα στην καθημερινή οδοντιατρική πράξη είναι η απονεύρωση ή εξαγωγή ενός δοντιού. Μεγάλη η συζήτηση κάθε φορά με τους ασθενείς αλλά η απάντηση πολλές φορές είναι πιο απλή από όσο νομίζουμε. Σημαντικό είναι ο οδοντίατρος να σκέφτεται τόσο την παρούσα κατάσταση των δοντιών όσο και το μέλλον ούτως ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες καταστάσεις…

Αναμφίβολα τόσο η εξαγωγή ενός δοντιού όσο και η ενδοδοντική θεραπεία του μπορούν να οδηγήσουν με αποτελεσματικό τρόπο στην παύση της μόλυνσης. Αν και η εξαγωγή μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια διαδικασία απλή, γρήγορη και σίγουρα οικονομικότερη, εντούτοις η επιλογή της έχει επιπτώσεις σε μακροπρόθεσμη βάση.

Ο οδοντίατρος οφείλει να ενημερώσει τον ασθενή για τις συνέπειες της απώλειας ενός δοντιού από τον οδοντικό φραγμό. Στην περίπτωση που ένα δόντι απουσιάζει, τόσο τα γειτονικά (όμορα) δόντια όσο και το αντίστοιχο της άλλης γνάθου (δόντι ανταγωνιστής) τείνουν να καλύψουν τον κενό χώρο. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε ορθοδοντικά προβλήματα, με στραβά δόντια, μη φυσιολογική σύγκλειση όπως επίσης και διαταραχές της κροταφογναθικής άρθρωσης με γενικότερες επιπτώσεις στις βασικές λειτουργίες του στόματος και περιοδοντικά προβλήματα των ενδιαφερόμενων δοντιών. Με πιο απλά λόγια, ο ασθενής συνειδητοποιεί ότι σώζει ένα δόντι και αποφεύγει μελλοντικές αλυσιδωτές αρνητικές συνέπειες, τόσο θεραπευτικές όσο και οικονομικές.

Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις στις οποίες η σύσταση της εξαγωγής του δοντιού αποτελεί μονόδρομο και συνδέονται με την μελλοντική δυνατότητα αποκατάστασης του. Δόντια με εκτεταμένες βλάβες όπως τερηδονισμοί και κατάγματα που εκτείνονται στις ρίζες κάτω από το επίπεδο των ούλων, δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν κάποια προσθετική εργασία ή ακόμα μια άμεση έμφραξη με αμφισβητίσιμη πρόγνωση.

Συμπερασματικά, η ενδοδοντική θεραπεία και η πρακτική διάσωση ενός δοντιού όταν είναι αυτό δυνατόν, είναι καθήκον του οδοντιάτρου στο δίλημμα ανάμεσα της με την εξαγωγή. Αποτελεί μια ασφαλής και ακριβής διαδικασία της οποίας το θεραπευτικό αποτέλεσμα μπορεί να διατηρηθεί για πολλά χρόνια.

Υ.Γ.: Στο επόμενο άρθρο θα περιγράψουμε αναλυτικά τι είναι η ενδοδοντική θεραπεία (απονεύρωση), πότε χρειάζεται και πως λαμβάνει χώρα.



Η Λεύκανση αποτελεί μια ενδεδειγμένη μέθοδο της αισθητικής οδοντιατρικής με αποκλειστικό στόχο την αλλαγή του χρώματος και της φωτεινότητας των δοντιών. Θεωρείται ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια ενώ συμβάλλει στην ικανοποιητική βελτίωση της εμφάνισης των δοντιών με χαμηλότερο κόστος σε σχέση με προσθετικές τεχνικές.

Βασική προϋπόθεση για την κατανόηση της διαδικασίας της λεύκανσης είναι η παραδοχή πως το φυσικό χρώμα των δοντιών διαφέρει από άτομο σε άτομο. Τόσο φυλετικοί και γενετικοί παράγοντες όσο και καθημερινές συνήθειες όπως το κάπνισμα, η διατροφή, η λήψη φαρμάκων, σε συνδυασμό με οδοντιατρικά προβλήματα όπως οδοντικοί τραυματισμοί και ενδοδοντικές θεραπείες οδηγούν σε ένα ευρύ χρωματικό φάσμα των ανθρώπινων δοντιών.

Αναμφίβολα το κιτρινωπό χρώμα των δοντιών κάνει αρκετούς ανθρώπους να αισθάνονται άβολα κατά την ομιλία ή το χαμόγελο τους. Τα δυσχρωμικά αυτά δόντια οφείλουν την παρουσία τους σε ποικίλους παράγοντες όπως είναι η εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην επιφάνειά τους. Οι βασικότερες αιτίες που οδηγούν σε αποχρωματισμό των δοντιών και απαιτούν την λεύκανση αυτών είναι:

– Κάπνισμα
– Μακροχρόνια συσσώρευση χρωστικών λόγω διατροφής (καφές,κρασί)
– Φθορίαση (η υπερβολική λήψη φθορίου)
– Χρόνια χρήση αντιβιοτικών τετρακυκλίνης στην παιδική ηλικία
– Τραυματισμοί δοντιών με αιμάτωμα και νέκρωση του οδοντικού πολφού
– Παλαιές εμφράξεις αμαλγάματος
– Ενδοδοντικές θεραπείες δίχως την μεταγενέστερη συνοδεία προσθετικής εργασίας
– Ηλικία, κληρονομικότητα και γενετικοί παράγοντες.

Οι δυσχρωμίες των δοντιών μπορούν να ταξινομηθούν σε εσωτερικές και εξωτερικές. Οι εξωτερικές θεωρούνται και οι πιο συνηθισμένες, αφορούν στην συσσώρευση χρωστικών ουσιών στην επιφάνεια των δοντιών οι οποίες όπως αναφέρθηκε προέρχονται από τις διατροφικές συνήθειες του κάθε ατόμου και κυρίως είναι οι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμες. Ωστόσο αν η προσκόλληση των ουσιών αυτών συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εισχώρηση τους στο εσωτερικό του δοντιού τις καθιστά και δυσκολότερες προς αντιμετώπιση. Το ορθό βούρτσισμα των δοντιών σε συνδυασμό με τον τακτικό εξαμηνιαίο καθαρισμό στον χώρο του οδοντιατρείου μπορούν να αποτρέψουν την μακροχρόνια εναπόθεση χρωστικών ουσιών στην εξωτερική οδοντική επιφάνεια αλλά παραμένουν ανεπαρκή μέσα για την αντιμετώπιση των εσωτερικών δυσχρωμιών.

Πως πραγματοποιείται η Λεύκανση;

Η λεύκανση των δοντιών διαδραματίζεται με την χρήση οξειδωτικών παραγόντων όπως είναι το υπεροξείδιο του υδρογόνου 2Ο2 ) με συγκεντρώσεις 15-38% και το υπεροξείδιο του καρβαμιδίου (CH6N2O3) με 10-44%, με το πρώτο όντας πιο δραστικό να χρησιμοποιείται σε εφαρμογές εντατικής λεύκανσης στον χώρο του ιατρείου και το δεύτερο σε προϊόντα λεύκανσης στο σπίτι.

Η δράση των λευκαντικών ουσιών αποτελείται από την διείσδυση στην αδαμαντίνη και την οδοντίνη και την αποδόμηση των συσσωρευμένων χρωστικών, οδηγώντας παράλληλα στην σταδιακή λεύκανση. Αυτοί οι χημικοί παράγοντες αυτοενεργοποιούνται μόλις τοποθετηθούν προσεχτικά πάνω στην οδοντική επιφάνεια και η δράση τους είναι εφικτό να επιταχυνθεί με την εφαρμογή ειδικής συχνότητας φωτός όπως είναι οι λάμπες αλογόνου, LED και το Laser.

Σαφώς και ο βαθμός της χρωματικής αλλαγής του δοντιού εξαρτάται από το είδος, την αιτία της δυσχρωμικής αλλοίωσης, την συγκέντρωση του λευκαντικού παράγοντα και την συχνότητα εφαρμογής του στο ιατρείο. Μετά το πέρας της θεραπείας, ο ασθενής μπορεί να ακολουθήσει μια πληθώρα τεχνικών οι οποίες θα ωθήσουν στην σταθεροποίηση του χρώματος όπως είναι οι εξατομικευμένοι λευκαντικοί νάρθηκες, οι λευκαντικές οδοντόκρεμες καθημερινής και περιορισμένης χρήσης και τα λευκαντικά gel επάλειψης. Ξεκαθαρίζεται όμως ότι η λεύκανση στο οδοντιατρείο είναι η πιο άμεση και αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος σε σχέση με την μακροχρόνια χρήση φαρμακευτικών προϊόντων στο σπίτι.



Καλησπέρα! Την γνωριμία με τα βασικά χαρακτηριστικά της περιοδοντικής νόσου και το πως μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητα μας, ακολουθεί η αναφορά στις μεθόδους θεραπείας της νόσου ανάλογα το στάδιο της εξέλιξης της.

–>Θεραπεία Ουλίτιδας
Αναμφίβολα το αποδοτικότερο μέσο θεραπείας οποιασδήποτε νόσου δεν είναι άλλο από την πρόληψη. Η πρόληψη της ουλίτιδας μπορεί να γίνει με σχετική ευκολία, με την εξάλειψη όλων των παθογόνων παραγόντων που συνδέονται με την μικροβιακή μόλυνση και την πρόκληση της περιοδοντικής νόσου. Κύρια χαρακτηριστικά της πρόληψης αποτελούν το τακτικό και ορθό βούρτσισμα των δοντιών για την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας, η χρήση οδοντικού νήματος και μεσοδόντιων βουρτσών για τις πιο δυσπρόσβατες περιοχές, η σωστή επιλογή οδοντόκρεμας με το κατάλληλο περιεχόμενο αντιμικροβιακών παραγόντων καθώς και η χρήση στοματικού διαλύματος με χλωρεξιδίνη ως συμπληρωματικό του βουρτσίσματος. Εξίσου σημαντικά μέτρα πρόληψης της στοματικής υγιεινής και όχι μόνο θεωρούνται η σωστή διατροφή, δίχως την υπερβολική κατανάλωση σακχάρων που συμβάλλουν στην δημιουργία της οδοντικής πλάκας, η διακοπή συνηθειών όπως το κάπνισμα που σχετίζεται με την εμφάνιση καρκίνων στο στόμα.

Κατά την επίσκεψη του ασθενή στον χώρο του οδοντιατρείου για την θεραπεία της ουλίτιδας, της αρχικής μορφής της περιοδοντικής νόσου, κύριοι στόχοι της οποιασδήποτε εργασίας αποτελούν η μείωση της υπάρχουσας φλεγμονής των ούλων και η παρεμπόδιση της εξέλιξης προς περιοδοντίτιδα, η εξάλειψη του μικροβιακού φορτίου που ευθύνεται για την έναρξη της νόσου καθώς και η ενεργοποίηση του ασθενή σε θέματα στοματικής υγιεινής με την εξάλειψη επιβαρυντικών παραγόντων και την ενημέρωση για την ορθή πρόληψη και σταθεροποίηση της κατάσταση μετά το πέρας της θεραπείας.

Βασικός άξονας της θεραπείας της ουλίτιδας στο οδοντιατρείο θεωρείται η Αποτρύγωση και η Ριζική Απόξεση (Καθαρισμός δοντιών). Κατά την αποτρύγωση απομακρύνεται η οδοντική πλάκα και η πέτρα (τρυγία) από την περιοχή γύρω από την γραμμή των ούλων ενώ κατά την ριζική απόξεση επιτυγχάνεται ο καθαρισμός της υπο-ουλικής πέτρας και του μικροβιακού φορτίου στις επιφάνεις των ριζών του δοντιού καθώς και η εξομάλυνση ανομαλιών των ριζικών επιφανειών που συμβάλλουν στην προσκόλληση της οδοντικής πλάκας. Η διαδικασία του καθαρισμού των δοντιών πραγματοποιείται με την χρήση ειδικών συσκευών υπερήχων που ονομάζονται ξέστρα. Σε περίπτωση ευαισθησίας των δοντιών, αποτριβών και ουλικών υφιζήσεων, υπάρχει περίπτωση ο βαθύς καθαρισμός να είναι επώδυνος και είναι πιθανή η χρήση τοπικού αναισθητικού. Μια μέθοδος απομάκρυνσης υπερ-ουλικής οδοντικής πλάκας και χρωστικών στην επιφάνεια του δοντιού θεωρείται η σοδοβολή (Αεροστίλβωση), με την οποία πεπιεσμένα μικρά σωματίδια διττανθρακικού νατρίου υπό μορφή σπρέι, καθαρίζουν και γυαλίζουν την οδοντική επιφάνεια.

Με το πέρας της θεραπείας, είναι φυσιολογική μια μικρή αίσθηση πόνου στα δόντια και τα ούλα μετά από έναν βαθύ καθαρισμό, καθώς με την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας και της τρυγίας βρίσκονται εκτεθιμένα πλέον τα οδοντικά σωληνάρια. Συνίσταται η χρήση ενός αντιμικροβιακού στοματικού διαλύματος και η σύσταση παυσιπόνων από τον οδοντίατρο.

–>Θεραπεία Περιοδοντίτιδας
Η πιο σοβαρή και πολύπλοκη μορφή της περιοδοντικής νόσου, η περιοδοντίτιδα, προκαλεί σημαντικές βλάβες τόσο στους συνδετικούς ιστούς και τα ούλα όσο και στο οστό γύρω από τα προσβεβλημένα δόντια, με αποτέλεσμα η θεραπεία της να χαρακτηρίζεται πιο δύσκολη και εξειδικευμένη. Σημαντικό στοιχείο της περιοδοντικής θεραπείας είναι η διατήρηση της στοματικης υγείας και η ανάσχεση της μικροβιακής μόλυνσης. Ακόμα και αν θεωρηθεί επιτυχής, δεν λαμβάνει χώρα η αντικατάσταση των χαμένων ουλικών ιστών και του οστού παρά μόνο με χειρουργικά μέσα ενώ συστημικές παθήσεις δυσχεραίνουν την πρόγνωση.

Η επιλογή του θεραπευτικού μέσου εξαρτάται από τον βαθμό εξέλιξης της περιοδοντικής νόσου (με το βάθος των περιοδοντικών θυλάκων, την κινητικότητα των δοντιών και τον βαθμό απώλειας φατνιακού οστού) καθώς και από την κατάσταση της γενικής υγείας του ασθενή, τις θεραπευτικές προσδοκίες του και την συμμόρφωση του στους στοιχειώδεις κανόνες της στοματικής υγιεινής. Η θεραπεία της περιοδοντίτιδας μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με συντηρητικά μέσα όπως είναι η Αποτρύγωση, η Ριζική Απόξεση και η χρήση αντιβιοτικών τοπικής χρήσης στους περιοδοντικούς θύλακες, με παρόμοιο τρόπο όπως στο στάδιο της ουλίτιδας είτε με χειρουργικά μέσα. Κατά κύριο λόγο, η χειρουργική θεραπεία προχωρημένης περιοδοντικής νόσου γίνεται από περιοδοντολόγο και περιλαμβάνει επεμβάσεις όπως η ουλεκτομή (Gingivectomy) με την απομάκρυνση ενός νεκρού ή μολυσμένου ουλικού ιστού ώστε να τονωθεί η επούλωση και η ριζική απόξεση με κρημνό, ομοίως με την συνηθισμένη απόξεση αλλά μέσω μιας τομής (κρημνός) κάθετα στα ούλα ώστε να αποκαλυφθεί η ρίζα και να διευκολυνθεί η διαδικασία. Από εκεί και πέρα, είναι εφικτή η αντικατάσταση των χαμένων μαλακών ιστών και του οστού μέσω χειρουργικών επεμβάσεων που περιλαμβάνουν ουλικά και οστικά μοσχεύματα και συμβάλλουν στην αναγέννηση νέων ιστών.

Με την ολοκλήρωση της περιοδοντικής θεραπείας, ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες για την διατήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και την αποφυγή επανεμφάνισης της νόσου, με τις οδηγίες αυτές να περιλαμβάνουν ορθό και τακτικό βούρτσισμα, χρήση οδοντικού νήματος και στοματοπλύσεων καθώς και προληπτικές επισκέψεις στον οδοντίατρο για έλεγχο και αποτρύγωση.

Καλο Σαββατοκύριακο!!



Καλημέρα! Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα πρόβλημα που συναντούμε σε καθημερινή βάση στο οδοντιατρείο και αποτελεί… πηγή αποριών σχεδόν από όλους τους ασθενείς. Τεράστιο το θέμα και επομένως θα χωριστεί σε δύο κομμάτια με το πρώτο να θεωρείται μια εισαγωγή στην περιοδοντική νόσο, τις φάσεις στις οποίες διαχωρίζεται, τα συμπτώματα και την άμεση συσχέτιση της με άλλες παθήσεις και το δεύτερο να επικεντρώνεται στα μέσα θεραπείας! Έχουμε και λέμε λοιπόν…..

Η ουλίτιδα (Gingivitis) αποτελεί το αρχικό στάδιο και την πιο ήπια μορφή της περιοδοντικής νόσου (Periodontal Disease). Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μιας ελαφριάς φλεγμονής στο επίπεδο των ούλων εξαιτίας της δράσης των παραγόμενων τοξινών από την οδοντική μικροβιακή πλάκα και της πέτρας (τρυγίας) που συσσωρεύεται γύρω από τα δόντια. Θεωρείται αναστρέψιμη, σύμφωνα πάντα με την σωστή στοματική υγιεινή καθώς στο στάδιο της ουλίτιδας δεν παρατηρείται βλάβη στο φατνιακό οστό και τους συνδετικούς (περιοδοντικούς) ιστούς.

Τα βασικότερα συμπτώματα της ουλίτιδας είναι:
Ερεθισμός και αιμορραγία των ούλων κατά το βούρτσισμα των δοντιών, την χρήση οδοντικού νήματος ή ακόμα και κατά την εξέταση στο οδοντιατρείο. Αποτελεί την πιο ασφαλή ένδειξη ύπαρξης ουλίτιδας, ωστόσο αρκετοί ασθενείς αγνοούν το σύμπτωμα ενώ αντί να συνεχίσουν με εντατικό ρυθμό το βούρτσισμα και την απομάκρυνση των παθογόνων μικροβίων γύρω από τα δόντια, το αποφεύγουν λόγω άλγους, επιβαρύνοντας την κατάσταση.
Ουλική υφίζηση (Gingival recession), η υποχώρηση δηλαδή του επιπέδου των ούλων προς την κατεύθυνση της ρίζας του δοντιού και έλλειψη πρόσφυσης των ούλων επάνω στα δόντια, με αποτέλεσμα την δημιουργία θυλάκων ανάμεσα σε ούλο και δόντι με βάθος, στην φάση της ουλίτιδας, από 1 ως 4 χιλιοστά. Συνήθως ο ασθενής σε αυτή την φάση της νόσου θεωρεί ότι τα δόντια του είναι μεγαλύτερα μιας και η υφίζηση δίνει την εντύπωση μεγαλύτερης κλινικής μύλης.
Υπερευαισθησία των δοντιών σε θερμικά ερεθίσματα (ζεστό, κρύο) λόγω της έκθεσης της οδοντίνης και των οδοντινικών σωληναρίων κατά μήκος της ρίζας του δοντιού ύστερα από την υφίζηση των ούλων.
Άσχημη αναπνοή (Halitosis) η οποία μπορεί να συνδυαστεί με την αίσθηση μεταλλικής γεύσης στο στόμα.

     

Η περιοδοντίτιδα χαρακτηρίζεται ως η πιο προχωρημένη και σοβαρή μορφή της περιοδοντικής νόσου. Η βλάβη των περιοδοντικών ιστών στο στάδιο αυτό θεωρείται μη αναστρέψιμη ενώ συνοδεύεται από αποδόμηση και εν τέλει απώλεια οστικής μάζας που μπορεί να οδηγήσει αργότερα ακόμη και σε απώλεια των δοντιών. Συνήθως η εξέλιξη της νόσου είναι πολύ αργή και τα συμπτώματα δεν γίνονται αντιληπτά από τον ασθενή παρά μόνο στο τελικό στάδιο των πολύ σοβαρών μεταβολών στην στοματική κοιλότητα. Κύρια έκφραση της περιοδοντίτιδας είναι η εμφάνιση βαθιών περιοδοντικών θυλάκων γύρω από τα προσβεβλημένα δόντια, η ουλική υποχώρηση σε συνδυασμό με την αποκάλυψη των ριζών, η έντονη αιμορραγία και η συνεχής άσχημη αναπνοή.

Τα κύρια συμπτώματα περιοδοντίτιδας είναι:
Μόνιμος ερεθισμός, οίδημα και συνεχής αιμορραγία των ούλων που συνοδεύονται από έντονο πόνο κατά την οποιαδήποτε επαφή.
Έντονη απώλεια πρόσφυσης των ούλων στο δόντι και ουλική υφίζηση, με τις ρίζες των δοντιών της προσβεβλημένης περιοχής να αποκαλύπτονται πάνω από το ουλικό επίπεδο και να ενισχύουν την οδοντική ευαισθησία.
Βαθείς περιοδοντικοί θύλακοι πάνω από 7 mm. γύρω από τα εν λόγω δόντια, μέσα στους οποίους εισέρχονται και αναπτύσσονται παθογόνοι μικροοργανισμοί. Πολλές φορές η μόλυνση των περιοδοντικών ιστών μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση περιοδοντικού αποστήματος με βασικό χαρακτηριστικό την εμφάνιση πύον στο στόμα.
Επίμονη άσχημη αναπνοή και γεύση στην στοματική κοιλότητα, ακόμα και αμέσως μετά την καθιερωμένη στοματική υγιεινή με βούρτσισμα, οδοντικό νήμα ή στοματικό διάλυμα λόγω της μόνιμης μικροβιακής μόλυνσης.
Αυξημένη κινητικότητα των δοντιών εξαιτίας της βαθμιαίας καταστροφής των συνδετικών ιστών και του οστού της γνάθου που ουσιαστικά συγκρατούν ένα δόντι στην φυσιολογική θέση του.

Επηρεάζει η περιοδοντικής νόσος την υγεία μας;
                Η περιοδοντική νόσος ουσιαστικά αποτελεί μια μικροβιακή μόλυνση των ουλικών και περιοδοντικών ιστών, μια μόλυνση η οποία είναι ικανή μέσω της κυκλοφορίας του αίματος να λάβει χώρα και σε άλλα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Πρακτικά, τα μόνιμα ερεθισμένα και αιμορραγούντα ούλα ενός περιοδοντικού ασθενή αποτελούν την πύλη εισόδου για τους παθογόνους μικροοργανισμούς ενώ η έντονη φλεγμονή των ούλων είναι σε θέση να δημιουργήσει γενικότερες επιπλοκές στην φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Τόσο η ουλίτιδα όσο και η περιοδοντίτιτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον χαρακτήρα του επιβαρυντικού παράγοντα σε αρκετές συστημικές παθήσεις (καρδιαγγειακές και αναπνευστικές νόσοι, σακχαρώδης διαβήτης) και σε ιδιάζουσες περιπτώσεις (εγκυμοσύνη).

Καρδιαγγειακές νόσοι
Έρευνες έχουν αποδείξει πως η κακή υγεία των ούλων συνδέεται με την εμφάνιση καρδιακών προβλημάτων και αυξημένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Τα παθογόνα μικρόβια ενισχύουν την δημιουργία αθηροσκλήρωσης, με αποτέλεσμα την αρτηριακή στένωση (την κύρια αιτία της εμφάνισης στεφανιαίας νόσου) ενώ μπορούν να πλήξουν τον καρδιακό ιστό και να οδηγήσουν σε ενδοκαρδίτιδα.

Αναπνευστικές παθήσεις
Η μικροβιακή λοίμωξη που διαδραματίζεται στους περιοδοντικούς ασθενείς μπορεί να μεταφερθεί με σχετική ευκολία στην περιοχή των πνευμόνων, προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα ή επιδεινώνοντας ήδη προϋπάρχουσες παθολογικές καταστάσεις όπως πνευμονία, βρογχίτιδα, εμφύσημα ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.
Σε ασθενείς με περιοδοντίτιδα, η μικροβιακή λοίμωξη μπορεί εύκολα να μεταφερθεί από το στόμα προς τους πνεύμονες, είτε προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα, είτε επιδεινώνοντας ήδη προϋπάρχουσες παθήσεις των πνευμόνων όπως πνευμονίες, βρογχίτιδες, εμφύσημα, ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Εγκυμοσύνη
Είναι γνωστό πως η εμφάνιση περιοδοντικής νόσου κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης συνδέεται με αυξημένα ποσοστά (εώς και 7 φορές υψηλότερες πιθανότητες) ενός πρόωρου τοκετού, γέννησης ενός βρέφους με χαμηλό βάρος, προεκλαμψίας ακόμη και αποβολών. Η αύξηση των ορμονών κατά την ευαίσθητη αυτή περίοδο της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει έναν πιο ειδικό τύπο ουλίτιδας ονόματι Ουλίτιδα της Εγκυμοσύνης. Συνίσταται οι έγκυες γυναίκες να διατηρούν πολύ καλή στοματική υγιεινή και να είναι σε συχνή επαφή με τον Οδοντίατρο.

Σακχαρώδης Διαβήτης
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως διατηρείται μια αμφίδρομη αλληλεπίδραση ανάμεσα στον Σακχαρώδη Διαβήτη και την Περιοδοντική νόσο. Η βακτηριακή λοίμωξη σε προχωρημένο κλινικό στάδιο είναι σε θέση να επηρεάσει την ομαλή λειτουργία του μεταβολισμού και την ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα ενώ ο ίδιος ο διαβήτης μειώνει την φυσική δυνατότητα ίασης και την αντίσταση του οργανισμού σε περαιτέρω μολύνσεις.



Το βούρτσισμα αποτελεί με διαφορά την κυριότερη μέθοδο για την εξασφάλιση της καλής στοματικής υγιεινής στο επίπεδο τόσο των δοντιών όσο και της γλώσσας και των παρειών ανεξάρτητα από τον τύπο οδοντόβουρτσας που χρησιμοποιείται.

Βασικός στόχος του βουρτσίσματος των δοντιών δεν είναι άλλος από την απομάκρυνση της οδοντικής μικροβιακής πλάκας και των τροφικών υπολειμμάτων από το σύνολο των οδοντικών επιφανειών, τα μεσοδόντια διαστήματα, την ουλοδοντική σχισμή όπως και την γλωσσική επιφάνεια. Απώτερος σκοπός της δράσης του βουρτσίσματος είναι η προστασία από τερηδονικές βλάβες και την εμφάνιση ουλίτιδας ενώ από την άλλη πλευρά επιτυγχάνεται το αισθητικό αποτέλεσμα με την απομάκρυνση των χρωστικών και την διατήρηση του λευκού χρώματος της επιφάνειας των δοντιών.

Δυστυχώς παρατηρείται ότι η διαδικασία του βουρτσίσματος, όταν και αν αυτή πραγματοποιείται και δεν αμελείται, επικεντρώνεται στις εξωτερικές και ορατές επιφάνειες, αφήνωντας σε δεύτερη μοίρα την οπίσθια περιοχή και τα λοιπά ανατομικά στοιχεία της στοματικής κοιλότητας ενώ ο μειωμένος χρόνος βουρτσίσματος, από τα περίπου δύο λεπτά που απαιτούνται για ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, επιβαρύνει την κατάσταση. Απόρροια του λανθασμένου χρονικά και ποιοτικά βουρτσίσματος χαρακτηρίζεται ο τραυματισμός των ούλων, η μελλοντική υφίζηση τους καθώς και η αποτριβή του σμάλτου με αποτέλεσμα την εκδήλωση ευαισθησίας στα θερμικά ερεθίσματα.

Πως πετυχαίνουμε ένα σωστό βούρτσισμα;

Η ορθή επιλογή της οδοντόβουρτσας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η…μισή δουλειά. Παλαιότερα ήταν αρκετά διαδεδομένη η λανθασμένη άποψη ότι όσο μεγαλύτερη είναι η πίεση πάνω στα δόντια κατά το βούρτσισμα τόσο πιο βαθύς καθαρισμός γίνεται ενώ η οδοντόβουρτσα θα έπρεπε να αποτελείται από σκληρές φυσικές τρίχες. Σήμερα γνωρίζουμε και πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη ότι μια οδοντόβουρτσα οφείλει να είναι κατασκευασμένη από μέτριας εώς μαλακής σκληρότητας ίνες νάιλον, με μικρό μέγεθος κεφαλής για το βούρτσισμα ακόμα και των πιο δυσπρόσιτων οπίσθιων περιοχών και παράλληλα να μην εφαρμόζουμε ιδιαίτερη πίεση ούτως ώστε να αποφύγουμε τραυματισμούς των σκληρών και μαλακών ιστών.

Πριν την χρήση της οδοντόβουρτσας, τοποθετείστε μια μικρή ποσότητα οδοντόκρεμας στη κεφαλή και αποφύγετε την διαδεδομένη συνήθεια να την βρέξετε. Σκοπός της διαδικασίας δεν είναι η δημιουργία ικανοποιητικής ποσότητας αφρού αλλά η άμεση απορρόφηση των συστατικών από τις οδοντικές επιφάνειες. Οι λιπαντικές ιδιότητες της ίδιας της οδοντόκρεμας θα συμβάλλουν στην αποφυγή φθοράς των δοντιών. Επίσης θεωρείται άσκοπη η τοποθέτηση οδοντόκρεμας κατά μήκος ολόκληρης της επιφάνειας της κεφαλής όπως διαφημίζεται διαχρονικά, με μια ποσότητα αντίστοιχης… ενός μπιζελιού να είναι αρκετή.


Τοποθετούμε την κεφαλή της οδοντόβουρτσας πάνω στα δόντια κατά μήκος της ουλοδοντικής σχισμής σε μια γωνία 45ο. Με μια ελαφρά πίεση στην κεφαλή αποσκοπούμε στην επαφή της οδοντόβουρτσας τόσο με τα δόντια όσο και με την άκρη των ούλων παράλληλα.


Ξεκινούμε από την εξωτερική-παρειακή οδοντική πλευρά με μικρές παλινδρομικές και όχι κάθετες κινήσεις, οι οποίες οπωσδήποτε πρέπει να είναι απαλές και να εκτείνονται το πολύ σε 2-3 δόντια. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνεχίζουμε στα επόμενα γειτονικά δόντια μέχρι να ολοκληρώσουμε τον καθαρισμό όλων των δοντιών εξωτερικά.


Με τον ίδιο τρόπο προχωράμε στην γλωσσική-εσωτερική πλευρά των άνω και κάτω οπισθίων δοντιών.


Με κινήσεις από πίσω προς εμπρός και από πάνω προς τα κάτω, προχωράμε στον καθαρισμό των προσθίων δοντιών. Ιδιαίτερη προσοχή στην εσωτερική επιφάνεια των κάτω προσθίων δοντιών όπου η πέτρα συσσωρεύεται σε μεγάλο βαθμό.


Συνεχίζουμε με την μασητική επιφάνεια των δοντιών ομοίως με απαλές και μικρές παλινδρομικές κινήσεις. Δίνουμε βαρύτητα και στην πίσω πλευρά των τελευταίων γομφίων, περιοχή η οποία συνηθίζεται να καθαρίζεται ανεπαρκώς αρκετές φορές.


Αρκετά σημαντικό πρέπει να θεωρείται και το βούρτσισμα της επιφάνειας της γλώσσας για την απομάκρυνση του μικροβιακού φορτίου και των τροφικών υπολειμμάτων που προκαλούν κακοσμία.

Το βούρτσισμα ολοκληρώνεται με στοματικές πλύσεις με νερό. Δεν ξεπλένουμε δυνατά καθώς η οδοντόκρεμα απομακρύνεται εύκολα και δεν χρειάζεται περαιτέρω ερεθισμός των ούλων τα οποία σε περίπτωση ουλίτιδας θα έχουν ματώσει κατά το βουρτσισμα. Η χρήση στοματικού διαλύματος θα αποτελούσε το ιδανικό κλείσιμο του βουρτσίσματος των δοντιών.

Χρήσιμες συμβουλές

Αναμφίβολα η πρώτη συμβουλή που θα μπορούσε να δοθεί σε έναν ασθενή με μέτρια στοματική υγεία δεν είναι άλλη από το να αφήσει το βούρτσισμα να… μπει στην καθημερινότητα του! Μια απλή και καθόλου επίπονη διαδικασία ολίγων λεπτών η οποία θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του ασθενή και θα τον γλυτώσει από μελλοντικά οδοντιατρικά προβλήματα.

Τα τουλάχιστον δύο βουρτσίσματα την ημέρα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν το ιδανικό σενάριο ενώ το βούρτσισμα το βράδυ πριν κοιμηθούμε να θεωρηθεί το πιο σημαντικό μιας και η παραγωγικότητα του σάλιου υποχωρεί με αποτέλεσμα το μικροβιακό φορτίο να έχει… ελεύθερο το πεδίο για να δράσει. Αποφύγετε να βουρτσίσετε αμέσως μετά από κάθε γεύμα καθώς ακόμα δεν έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες χημικές ενώσεις για την… τερηδονοποίηση των δοντιών. Απεναντίας, προχωρήστε στο βούρτσισμα μετά το πέρας ενός μισαώρου.

Δεν ξεχνούμε να αλλάζουμε οδοντόβουρτσα κάθε τρίμηνο καθώς η συχνή χρήση οδηγεί σε φθορά της κορυφής των ινών και απόκλιση αυτών από την κεφαλή, φαινόμενα που μπορούν σχετικά εύκολα να τραυματίσουν τους μαλακούς ιστούς.

Ο συνδυασμός του βουρτσίσματος με την δράση οδοντικού νήματος και των στοματικών διαλυμάτων αποτελεί την καλύτερη δυνατή θεραπεία για τον ασθενή καθώς το πρώτο μπορεί να προσφέρει τον καθαρισμό περιοχών όπου οι ίνες της οδοντόβουρτσας αδυνατούν να εισέλθουν ενώ η υψηλή συγκέντρωση των διαλυμάτων σε σχέση με τις οδοντόκρεμες βοηθούν στην υγιεινή της στοματικής κοιλότητας. Παρατηρείται επομένως μια… αλληλοσυμπλήρωση των μέσων αυτών.

Το βούρτσισμα των δοντιών καταφέρνει να διατηρήσει σε έναν σταθερό και ικανοποιητικό βαθμό την υγεια των ούλων ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την δράση ενός βαθύ καθαρισμού (αποτρύγωσης) στον χώρο του οδοντιατρείου περίπου κάθε έξι μήνες. Η σωστή πρόληψη και η ορθή χρήση όλων των διαθέσιμων μέσων είναι αυτή που θα διασφαλίσει εν τέλει την υγεία του ασθενή και θα του χαρίσει ένα λαμπερό χαμόγελο!

 

 

 

 





Copyright LeoDent 2019. All rights reserved.